ก็จะเต็มไปด้วยอันตราย
การคิดถึงเด็ก ๆ ด้วยความกล้าหาญน้อยลงทำให้พื้นดินพังทลายแม้แต่เจ้าหน้าที่บางคนก็เริ่มร้องไห้สะอื้นเรียกขอโทษมารดาของพวกเขา และบอกว่าพวกเขามีบรรพบุรุษอย่างไร
ชายมีเคราเผยให้เห็นการแสดงออกที่หงุดหงิดและโบกมือของเขา“หยุดร้องไห้ได้แล้ว ! ฟังที่ข้าพูด ! เราเข้าใจความรู้สึกของพวกเจ้า ท่านผู้นำได้ส่งทหารยามนับไม่ถ้วนไปยังราชวงศ์ต้าชุนเพื่อนำครอบครัวของพวกเจ้าออกจากราชวงศ์ต้าชุนอย่างปลอดภัย ตราบใดที่พวกเจ้าอยู่ในภาคเหนืออย่างเงียบ ๆ ตระกูลตวนสามารถรับประกันชีวิตของพวกเจ้าและครอบครัวของพวกเจ้าได้ ภาคเหนือจะทำดีที่สุดเพื่อให้พวกเจ้ามีความสงบสุข แน่นอนผู้ที่ต้องการจากไปสามารถออกไปได้ แต่พวกเจ้าต้องคิดถึงผลที่จะตามมา ตราบใดที่เจ้าเดินออกจากประตูเมืองซงโจวทางภาคเหนือจะไม่รับผิดชอบต่อเจ้าหรือครอบครัวของเจ้า แม้ว่าพวกเขาจะรอด แต่พวกเขาก็จะถูกส่งมอบให้กับทางการของราชวงศ์ต้าชุนทันที”
เมื่อได้ยินแบบนี้ใครจะกล้าที่จะออกไป ? เมื่อพวกเขาถูกบังคับให้อยู่จนมุมเช่นนี้ พวกเขาได้แต่รักษาชีวิตของพวกเขาไว้เท่านั้น อยู่ในภาคเหนือเท่านั้นที่พวกเขาจะสามารถช่วยชีวิตครอบครัวของพวกเขาได้
เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มรู้สึกตื่นตระหนกและเสียใจ ชายมีเคราก็พอใจกับผลลัพธ์นี้มาก เขายิ้มแล้วก็เริ่มหัวเราะ ในขณะที่เขาหัวเราะ ดวงตาของเขามองไปที่ห้องของเฟิงหยูเอง…
