เป่ยฟู่หรงเงยหน้าขึ้น เมื่อลมและหิมะปะทะกับใบหน้าของนางที่ซีดจากความเย็น คิ้วของนางก็ปกคลุมไปด้วยหิมะ อย่างไรก็ตามดาบเย็นเฉียบที่จ่ออยู่ที่คอของนางไม่เย็นเท่ากับหัวใจครึ่งหนึ่งที่ตายด้านไปแล้วของนาง
“หากเจ้าไม่พบนาง นั่นเป็นเพราะเจ้าไร้ความสามารถเอง หากข้อมูลนั้นไม่ถูกต้ององค์ชายเก้าจะแจ้งข้อมูลที่เป็นเท็จให้ข้าหรือ ตอนนี้มีความเป็นไปได้สองแบบ หนึ่งคือเจ้าเป็นคนโง่ สองคือตัวตนของข้าได้รับการเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องมองข้าแบบนี้ ข้าไม่กลัวตาย แม้ว่าเจ้าจะฆ่าข้าที่ภูเขาป่าเหล่านี้ จะมีเพียงซากศพอื่นอยู่ทั้งหมด ข้าได้พูดและทำทุกอย่างที่ทำได้แล้วสำหรับท่านพ่อของข้า ถ้าข้าไม่สามารถปกป้องท่านพ่อได้อย่างแท้จริง ข้าก็สามารถพูดได้ว่านี่คือสิ่งที่ชีวิตของเขาควรจะเป็น ใครบอกให้เขาไปพบกับผู้หญิงคนนั้นในเวลาเช่นนั้น ใครบอกให้พวกเขามีข้า วงจรของสาเหตุและผลกระทบในโลกนี้จบลงด้วยการแก้แค้นที่นำไปสู่การแก้แค้นที่มากขึ้น ไม่ว่าผู้หญิงของเราจะมีชีวิตหรือตายก็ขึ้นอยู่กับสวรรค์”
นางก้มหน้าลงเผยให้เห็นสีหน้าเศร้าโศก นางยังคงพูดด้วยน ้าเสียงที่ทำให้งงมาก “ครั้งหนึ่งข้าได้ยินว่าผู้ปกครองของเฉียนโจวปฏิบัติต่อนางด้วยความรักอย่างมากมาย ถ้าข้าเป็นบุตรสาวที่นางสูญเสียไปเมื่อหลายปีก่อน ทำไมข้าจึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ ? นางไม่พาข้ากลับไปและดูแลข้าอย่างถูกต้อง กลับส่งข้ามาทำสิ่งที่อันตรายที่สุด มันเป็นเรื่องตลกจริง
