?
ในอดีตเป่ยฟูหรงไม่เคยคิดว่าเหยี่ยวเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ ในความเป็นจริงนางอิจฉาที่เห็นว่านกจำพวกหนึ่งสามารถบินทะลุท้องฟ้าได้อย่างไรก็ตามใครจะรู้เมื่อตอนนี้นางเห็นเหยี่ยวและได้ยินเสียงร้องของมัน ความรู้สึกที่ว่องไวจะปรากฏที่ด้านล่างของหัวใจของนาง ความรู้สึกที่สับสนทำให้หัวใจของนางเต้นรัวจนเกือบทำให้นางเสียสมดุล
เป่ยจื่อเงยหน้าขึ้นมองจ้องเหยี่ยวที่วนรอบพวกเขาสองครั้งจากนั้นก็หัวเราะเยาะนางว่า “อะไร คุณหนูเป่ยกลัวเหยี่ยว”
เป่ยฟูหรงไม่ได้พูด นางมุ่งไปที่การขี่ม้า ไม่นานหลังจากนั้นนางก็หันไปหาซวนเทียนหมิงและถามเขาว่า “ข้าได้ยินมาว่าอาเองได้ฝึกนักยิงธนูศักดิ์สิทธิ์ด้วยการยิงที่ไม่ได้เดินเป็นเส้นตรง ข้าสงสัยว่ามีกลุ่มที่เข้าร่วมในกลุ่มนี้หรือไม่ ? ”
ก่อนที่ซวนเทียนหมิงจะพูดได้ เป่ยจื่อก็แพ้ “เฮ้ ! เจ้าถามเกี่ยวกับเรื่องนี้เพื่ออะไร ? ”
เป่ยฟูหรงยิ้ม และพูดเบาๆ ว่า “ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากถามและดูว่าเหยี่ยวในท้องฟ้าสามารถถูกยิงได้หรือไม่”
หืม ? เป่ยจื่อขมวดคิ้ว “ทำไมต้องยิงมัน” นี่เป็นวิธีการสื่อสารที่ซ่อนอยู่ของเจ้า ถ้ามันถูกยิงจริง ๆ เจ้าจะไม่ก่อกบฏหรือ ?
“มันทำให้ข้ารู้สึกหงุดหงิด” เป่ยฟูหรงลูบจมูกของนาง “แค่มองไปที่มันลอยอยู่บนท้องฟ้าทำให้ข้ารู้สึกสับสนอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันร้องออกมา หัวของข้าก็เริ่มเจ็บ”
“ปล่อยให้มันบินเถิด” ในที่สุดซวนเทียนหมิงพูด อย่างไรก็ตามเขากล่าวว
