ำพูดก่อนหน้านี้อาจทำให้เกิดความสงสัยขึ้นมาใช่หรือไม่ ?
เป่ยจื่อเห็นว่าท่าทางของนางสงบลง และเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเขากลัวจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้จะตื่นเต้นมากเกินไป และเปิดเผยเรื่องนี้ หากความจริงเปิดเผย เขาจะไม่มีทางเลือกนอกจากพานางไปหาองค์ชายเก้า แม้ว่าองค์ชายของเขาจะมีความชัดเจนในเรื่องนี้ เมื่อมันยังเป็นเพียงความเข้าใจโดยปริยาย เขาก็ยังสามารถปกป้องนาง เมื่อเรื่องนี้ถูกเปิดเผยนางจะต้องตายอย่างแน่นอน
“คนนั้นไม่ใหญ่ แต่อารมณ์ก็ไม่เล็ก” เป่ยจื่อเงยหน้าขึ้นมองนาง “มันเป็นแค่เรื่องตลก มันมีค่ายิ่งใหญ่เหมือนหมาป่าหรือ ? ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเจ้าด้วยความปรารถนาดีเพราะเจ้าหายไปนาน ข้าพบเจ้าหลังจากที่ข้าค้นหาทั่วภูเขา ข้าพูด เป่ยฟู่หรง ข้ารู้เพียงว่าองค์หญิงของเรานั้นดุร้ายและไม่สามารถควบคุมได้ แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าในหมู่สาว ๆทุกคนจะทำให้คนอื่นต้องกังวลไม่น้อยไปกว่าองค์หญิงที่เรานับถือ”ขณะที่เขาพูด เขาช่วยเป่ยฟู่หรง “ในหิมะที่ตกหนักอย่างนี้ เจ้านั่งลงบนพื้น เจ้าร้อนหรือ ? ”
เป่ยฟู่หรงโกรธ ปัดมือของเขา “อย่าดึงข้า ! ถ้าข้าสามารถลุกขึ้นได้ ข้าจะต้องมานั่งที่นี่หรือไม่ ? เจ้ามีมโนธรรมจริง ๆ ออกมาที่นี่เพื่อตามหาข้า ข้าได้เตรียมการสำหรับการพักที่นี่ในชั่วข้ามคืนจนกระทั่งทหารพบว่าองค์หญิงจี่อันหายตัวไป” ในเวลานี้เป่ยฟู่หรงรู้สึกขอบคุณอย่างมากที่นางข้อเท้าแพลง ไม่เช่นนั้น
