วลงนั่งบนเก้าอี้ ร่างกายของนางสั่นเล็กน้อยอย่างไรก็ตามนางยังกล่าวต่อไปว่า “ผู้หญิงคนนั้นจะไร้ประโยชน์ได้อย่างไร นางไม่สามารถแม้แต่จะได้รับการสนับสนุน นางอยู่ในคฤหาสน์หลังที่เก้า และตอนนี้มีคฤหาสน์หลังที่สิบสองแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ความโปรดปรานของนางหายไปเมื่อนานมานี้”
ผู้พิพากษาหลู่ถอนหายใจหนัก แม้ว่านางจะเป็นเพียงบุตรสาวของอนุแต่เขาก็ไม่ได้เป็นขุนนางระดับสูง ตระกูลของเขาเล็กมาก นอกจากนี้ท่านฮูหยินหลู่ไม่เคยให้กำเนิดบุตร ในใจของเขา บุตรสาวของอนุก็เหมือนกับบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ ในช่วงวันเกิดของตวนมู่อันกัว พวกเขานำบุตรสาวคนนั้นมาที่พระราชวังของผู้นำ ในเวลานั้นมันช่างน่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง และตวนมู่อันกัวยังต้องอวยพรให้พวกเขาอีกครั้งแต่มันก็อย่างที่ท่านฮูหยินหลู่พูด หนึ่งปีต่อมาอนุคนที่สิบสองก็ถูกพาเข้ามา แล้วความโปรดปรานอะไรที่จะยังคงอยู่กับอนุคนที่เก้า
เขามีสีหน้าเศร้าและเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุขกับบุตรสาวของเขาแต่ท่านฮูหยินหลู่ก็สามารถคิดได้เร็วกว่าเขา และนางก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ กับบุตรสาวของอนุ นางเริ่มคิดถึงทางออกอย่างรวดเร็ว นางคิดอยู่พักหนึ่งและมีร่องรอยของความเด็ดเดี่ยว “การหลบหนีเป็นไปไม่ได้แน่นอนยิ่งกว่านั้นหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นจริงในภาคเหนือ แม้ว่าเราจะกลับไปก็คงเป็นการยากที่จะไปถึงราชวงศ์ต้าชุน”
“แล้วเจ้าคิดว่าเราควรทำเช่นไร ? ” ผู้พิพากษาหลู่ก็ตกอยู่ในความคิดเช่นกัน
