เฟิงหยูเองนั่งอยู่ในรถม้า และยกม่านเบา ๆ เกล็ดหิมะเข้ามาพร้อมกับลมทันที แม้ว่าจะเป็นนาง นางก็หดคอของนางจากความหนาว
ผู้พิพากษาหลู่จ้องมองนาง และเฟิงหยูเองรีบลดม่านอย่างรวดเร็ว ท่านฮูหยินหลู่กำลังทานขนมอบ ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาเวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาอยู่ในรถม้า แม้ว่าพวกเขาจะหยุด พวกเขาก็จะไปที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน ตลอดทั้งวันสิ่งที่พวกเขาทำคือกินและนอนหลับหลังจากผ่านไปสองเดือน นางก็กลายเป็นคนขี้เกียจ
เฟิงหยูเองถามนางว่า “ท่านฮูหยิน อีกนานแค่ไหนเราจะไปถึงกวนโจวเจ้าคะ ? ” นางพูดขณะกอดตัวเอง “มันหนาวมากเจ้าค่ะ”
ท่านฮูหยินหลู่ก็หนาวเช่นกัน แต่นางอ้วนมาก นางจึงไม่คิดว่ามันทนไม่ได้ หลังจากทานขนมอบเสร็จ นางก็จิบน ้าก่อนกล่าวว่า “ประมาณ 2วัน นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาที่ภาคเหนือ เจ้าต้องระมัดระวังเกี่ยวกับคำพูดในคฤหาสน์ สถานที่นี้แตกต่างจากภาคกลาง เนื่องจากผู้คนที่นี่ดุร้าย มีหลายครั้งที่การซื้อหมั่นโถวสามารถทำให้คนเราทะเลาะกัน”
เฟิงหยูเองแสร้งทำเป็นตกใจ “จริงหรือเจ้าคะ ? ”
ความจริงพิสูจน์ว่านี่เป็นเรื่องจริง
อีกสองวันต่อมารถครอบครัวหลู่หยุดที่ด้านนอกของกวนโจว เฟิงหยูเองเป็นคนแรกที่ออกจากรถ คนขับช่วยผู้พิพากษาหลู่ในขณะที่นางช่วยท่านฮูหยินหลู่
พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าเมื่อท่านฮูหยินหลู่ออกจากรถ มีคนขายมันเทศปิ้งวางมันเทศอยู่ในเตา หนึ่งในนั้นตกและกลิ้งไปหยุดอยู่ใต้ฝ่าเท้าของท่านฮูหยินหลู่ นางไม่เ
