ห็นมันและเหยียบมัน นางเซไปด้านข้างและเกือบล้มลงไป โชคดีที่เฟิงหยูเองและผู้พิพากษาหลู่ช่วยประคองนางไว้จากนั้นพวกเขาจึงสามารถทำให้นางตั้งหลักได้ ท่านฮูหยินหลู่ก้มลงมองดูมันเทศ นางยกเท้าขึ้นมองดู พลางเอ่ยว่า “คนกลุ่มนี้ไม่อยู่ในกฎระเบียบ”
เสียงของนางค่อยมาก และแม้แต่คนขับตรงหน้านางก็ไม่ได้ยิน แต่คนขายมันเทศได้ยิน นอกจากท่านฮูหยินหลู่เหยียบมันเทศแล้ว บุคคลนี้ก็สูญเสียมันเทศทันที ด้วยสำเนียงแบบคนเหนือ คนขายถาม “เจ้ากำลังพูดถึงใคร เจ้าว่าใครไม่อยู่ในกฎระเบียบ เจ้าคิดว่าข้ามีความสุขที่มันเทศกลิ้งไปงั้นหรือ ? เจ้าเหยียบมันเอง นี่คือสิ่งที่ผู้คนกิน เท้าของเจ้านั้นทำด้วยทองคำหรือไม่ ? ”
“เจ้า” ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตามท่านฮูหยินหลู่เป็นมารดาของตระกูลขุนนาง นางไม่สามารถทำอะไรบางอย่างเช่นการสบถด่าผู้คนที่อยู่กลางถนนอย่างเปิดเผย แต่นางทำมันไม่ได้ก็หมายความว่าคนอื่นจะทำเช่นนั้นไม่ได้ ขณะที่นางจับผู้พิพากษาหลู่และผลักเขาไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ กล่าวว่า “คนที่โตแล้วควรก้าวไปข้างหน้าในเวลาเช่นนี้สถานการณ์แบบไหนที่เจ้าจะซ่อนตัวอยู่ข้างหลังข้า”
ผู้พิพากษาหลู่ยังรู้สึกว่าเขาควรก้าวไปข้างหน้า ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่คนขายมันหวานและกล่าวอย่างดุเดือดว่า “คนต ่าต้อยอย่างเจ้ากล้าที่จะหยุดรถม้าของขุนนาง แม้ว่าขุนนางผู้นี้จะทุบตีเจ้าจนตายในวันนี้ก็ไม่มีใครที่จะยืนหยัดต่อสู้เพื่อเจ้า ! ”
เฟิงหยูเองแอบหัวเราะกับตั
