ะกูลหลู่ แต่ด้วยลูกธนูที่ถูกง้างแล้ว แม้ว่าเจ้าจะไม่สูญเสียมันก็ไม่สามารถวางลงได้ ! ”
ผู้พิพากษาหลู่เข้าใจเหตุผลโดยธรรมชาติ แต่สิ่งนี้หมายความว่าบ้านในเสี่ยวโจวจะถูกทิ้งร้างอย่างสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่บ้านจะถูกทอดทิ้ง แต่ผู้คนในบ้านอนุของเขา และบุตรสาวของเขาก็จะถูกทิ้งด้วย วิธีนี้ในการรักษาชีวิตของเขามีราคาสูงเกินไป
เขาหลับตาลงเล็กน้อยและฟังท่านฮูหยินหลู่กล่าวว่า “ท่านพี่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดว่าเจ้าต้องการอะไร เราถูกทิ้งไว้โดยไม่มีตัวเลือกอื่น !แม้ว่าเราจะไม่ได้ทำการตัดสินใจนี้ เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าตระกูลหลู่จะมีทางออกใด ๆ หลังจากที่เรากลับไป ? หากภาคเหนือไม่ได้มีข้อบกพร่องมันจะง่ายต่อการจัดการ แต่ถ้าเป็นเช่นนั้นราชวงศ์ต้าชุนจะไม่ให้อภัยใครที่เกี่ยวข้องกับตระกูลตวน ท่านพี่ต้องตัดสินใจ ! ”
ผู้พิพากษาหลู่รู้สึกว่าการตัดสินใจครั้งนี้ยากเกินไปจริง ๆ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องยาก เขาก็ยังพยักหน้า ในใจของเขาชีวิตของเขาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เขาสามารถแต่งงานกับผู้หญิงได้มากขึ้น และเขาจะมีบุตรมากขึ้นตราบใดที่เขาสามารถมีชีวิตรอดได้
แต่เขาจะหาตำแหน่งทางเหนือได้อย่างไร ? พวกเขาจะเข้าใกล้ตวนมู่อันกัวได้อย่างไร ? เขาลืมตาขึ้นและจ้องมองไปที่เฟิงหยูเองด้วยสายตา…
