น้าไปยังซงโจว นางถามว่า “เชี่ยนจินอย่างที่ข้าเห็นเจ้าดูเหมือนจะเคยมาทางเหนือก่อนหรือไม่?”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ข้าไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเจ้าค่ะ”
“โอ้ ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น” ท่านฮูหยินหลู่เปิดเผยการแสดงออกอย่างระมัดระวังโดยกล่าวว่า “ผู้คนที่มาภาคเหนือเป็นครั้งแรกส่วนใหญ่จะสนใจโลกที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและน ้าแข็ง ทำไมเจ้าถึงไม่สนใจสิ่งนี้แม้แต่เล็กน้อย ? ”
เฟิงหยูเองถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “ในตอนแรกข้ารู้สึกตื่นเต้น แต่หิมะตกหนักนี้ทำให้ข้าจำหายนะในฤดูหนาวเมื่อปีที่แล้ว ผู้คนมากมายเสียชีวิต มันน่ากลัวมากเจ้าค่ะ”
เมื่อนางพูด นางดูเศร้ามากซึ่งทำให้คู่รักจากตระกูลหลู่จำช่วงฤดูหนาวปีที่แล้ว ภัยพิบัติในฤดูหนาวนั้นส่งผลกระทบอย่างแท้จริงต่อภาคเหนือทั้งหมด แม้แต่เสี่ยวโจวก็ไม่รอด เฟิงหยูเองบอกว่ามันเป็นเช่นนี้ได้เพื่อขจัดความสงสัยของท่านฮูหยินหลู่ นางพยักหน้ากล่าวว่า “ใช่ ! ภัยพิบัติในฤดูหนาวนั้นน่ากลัวมากจริง ๆ หิมะในเสี่ยวโจวสูงมากจนถึงเอว ข้าไม่เคยเห็นหิมะตกหนักอย่างนี้มาก่อน แม้แต่ในภาคเหนือข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”
เมื่อการสนทนาเริ่มหดหู่ ผู้คนก็ไม่ต้องการที่จะพูดต่อไป พวกเขาเอนตัวพิงรถม้าและเข้าไปในความงุนงง นางดูเหมือนจะงุนงง อย่างไรก็ตามใจของนางยังคงแข่งต่อไป นางกำลังคิดเกี่ยวกับทุกสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหลังจากเข้าสู่ซงโจว
การขนส่งยังคงดำเนินต่อไปอีกห้าวัน และในที่สุดก็มาถึงซงโจว
เมื่อเทียบกั
