ป็นไร ไม่ต้องกลัว ข้ารับรองว่าข้าสามารถขโมยผู้หญิงคนนั้นให้เจ้าได้ มันไม่ใช่แค่องค์ชายสี่ ข้าสอนอะไรกับพวกเจ้าทั้งสองคนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เจ้าลืมไปแล้วหรือ ? ”
ซวนเทียนฮั่วถอนหายใจ “ข้าไม่กล้าลืมขอรับ ท่านแม่สอนหมิงเอ๋อและข้าตั้งแต่ยังเด็กเพื่อให้ได้สิ่งที่เราต้องการ หากเราไม่สามารถได้รับมันก็เพียงแค่ขโมยมัน ถ้าเราขโมยมันไม่ได้เราก็แค่พังมัน”
“ใช่แล้ว” พราชายาหยุนพยักหน้า “นั่นเป็นวิธีการทำงาน หากเจ้าไม่สามารถพาตัวเองไปขโมยผู้หญิงได้ ให้หมิงเอ๋อช่วยเจ้า โอ้ เขากำลังต่อสู้ในสงคราม ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ว่าเขาจะกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่เป็นไร ! รอจนกว่าเราจะกลับมาจากตะวันออก ข้าจะส่งคุณหนูสามของตระกูลเฟิงไปยังตำหนักชุนของเจ้าอย่างแน่นอน”
ซวนเทียนฮั่วหมดคำพูดกับมารดาของเขาอย่างสิ้นเชิง !
“อย่าพูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ท่านแม่ ข้าไม่ได้ขออะไรอย่างอื่น ข้าขอให้ท่านแม่เงียบ ๆ ไปตลอดทาง นั่นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดขอรับ”
พราชายาหยุนยิ้มอย่างสดใส และกล่าวว่า “ข้าเข้าใจ”
“จริงหรือขอรับ ? ” ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าผิวเผิน ? “ถ้าอย่างนั้นเราก็เห็นด้วยกับกฎสามข้อ” ซวนเทียนฮั่วกล่าว “ก่อนอื่นท่านแม่จะฟังทุกอย่างที่ข้าพูด ไม่ว่าเราจะอยู่บนท้องถนนหรือไปทางตะวันออก ข้อที่สอง ท่านแม่ไม่สามารถออกห่างจากสายตาของข้าได้ตลอดเวลา” หลังจากพูดอย่างนี้เขากล่าวเสริม “สิ่งนี้รวมถึงเมื่อเราหลับ ท่านแม่จะนอนในห้องด้านใน และข้า
