จะนอนในห้องด้านนอก ข้อที่สาม หลังจากเราไปถึงตะวันออก ถ้าเราเจอใครก็ตามที่น่ารำคาญหรือมีความขัดแย้งกับข้าท่านแม่อย่าโกรธ ท่านแม่ต้องเรียนรู้ที่จะอดทน แน่นอนข้าจะจัดการคนที่ทำให้ท่านแม่ขุ่นเคือง ข้าจะทำให้ท่านแม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับความไม่พอใจน้อยที่สุด”
พราชายาหยุนพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “สองข้อแรกนั้นใช้ได้ แต่ข้าไม่เคยทำอะไรเลยแม้แต่ที่อยู่ห่างไกลในชีวิตนี้ อย่างไรก็ตามถ้าฮั่วเอ๋อพูดแบบนี้ ข้าจะเชื่อฟังเจ้า เมื่อถูกคนกดขี่ข่มเหง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะก้มหัวลง ใครบอกให้ข้าพึ่งเจ้าที่จะพาข้าออกไปดูโลก”
ซวนเทียนฮั่วรู้สึกว่าเขามีเส้นทางอีกยาวไกลข้างหน้าเขา เขาแค่หวังว่าพราชายาหยุนจะไม่สร้างปัญหาใด ๆ กับเขา เขาหวังว่าผู้คนที่ขาดสติปัญญาจะไม่มาทำให้นางขุ่นเคือง
หลังจากจิบชาเสร็จแล้ว ทั้งกลุ่มก็ออกเดินทางอีกครั้ง เมื่อนั่งลงในรถม้าเขารู้สึกกริชในแขนเสื้อของเขา มันเป็นสิ่งเดียวที่เฟิงหยูเองมอบให้เขา เขาได้ดูความคมชัด และฝีมือการทำเป็นอะไรที่เกินกว่าที่เขาจะเห็นเขาไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีค่ามากเพียงใดกับเฟิงหยูเอง อย่างไรก็ตามสำหรับเขามันเป็นสิ่งที่คล้ายกับสมบัติของชาติ
ซวนเทียนฮั่วถอนหายใจอย่างขมขื่นกับตัวเอง ในชีวิตนี้ในโลกนี้มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่คนผู้หนึ่ง… ที่เขาไม่สามารถได้รับ
บนแม่น ้าเป็ง ในที่สุดเรือที่เฟิงหยูเองขึ้นก็มาถึงที่ท่าเรือในชิงโจวประมาณเที่ยง สองวันต่อมา คนที่ซวนเทีย
