เสื้อ นางถือขนมแผ่นเล็ก ๆ ไว้ในมือนางและกล่าวว่า “ท่านฮูหยินหลู่อย่าโกรธมากระวังอย่าให้เป็นอันตรายต่อสุขภาพของท่าน” จากนั้นนางวางจานลงบนพื้น และกล่าวต่อ “ท่านฮูหยินน้อยของเรารู้ว่าท่านชอบกินขนมอบเหล่านี้ และส่งบ่าวรับใช้คนนี้มามอบให้เจ้าค่ะ”
ท่านฮูหยินหลู่ตกใจและเงยหน้าขึ้นมองเฟิงหยูเองด้วยท่าทางแปลก ๆจากนั้นนางก็มองไปที่ขนมอบในมือของนาง และถามด้วยความสับสนว่า “ใคร ? ใครบอกว่าข้าชอบทานของแบบนี้ ข้าไม่เคยกินขนมอบ สิ่งที่ข้าเกลียดมากที่สุดคือขนมอบ ! ”
“หา ? ” เฟิงหยูเองทำท่าน่าประหลาดใจ “ผู้พิพากษาหลู่เป็นคนพูดออกมาเจ้าค่ะ ! ในระหว่างวันที่เรานำขนมอบไปให้นายน้อยและฮูหยินน้อย ผู้พิพากษาหลู่เห็นและท่านบอกว่าท่านฮูหยินชอบกินและต้องการของซื้อแบ่งจากเรา ฮูหยินน้อยของเราเห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับภรรยาของเขา และตัดสินใจที่จะมอบขนมอบนี้ให้เขา ! ”
“อะไรนะ ? ” ท่านฮูหยินหลู่ได้ยินและกัดฟันของนาง “ไอ้บ้า ข้าเคยชอบกินขนมเมื่อไหร่ ? นับตั้งแต่วันที่ข้าแต่งงานกับเขา เขารู้ว่าข้าไม่กินขนมอบ ข้า…” นางหยุดพักทันทีเมื่อสีหน้าของนางเริ่มเยือกเย็นยิ่งขึ้น “คนที่ชอบกินขนมอบเป็นคนโง่คนนั้น อีตัวนั่นชอบกินขนมอบมากที่สุด หลู่ฉิงเซินกำลังพยายามหาขนมอบให้อีตัวนั่น ! ” ยิ่งท่านฮูหยินหลู่พูดมากเท่าไหร่ ความโกรธแค้นก็มากขึ้น นางหยิบขนมที่อยู่ในมือของเฟิงหยูเอง “หืม! เอาสิ่งที่น่ารังเกียจออกไปจากข้า” ในขณะที่พูดอย
