ารวิเคราะห์ของนางถูกต้องแน่นอน น่าเสียดายที่ในยุคสมัยนี้มีกี่คนที่สามารถเข้าใจเหตุผลนี้
เฟิงหยูเองลูบมือของท่านฮูหยินหลู่เบา ๆ และกล่าวกับนางว่า “ท่านฮูหยินคิดอย่างชัดเจน ข้าจะเข้าใจได้อย่างไร บ่าวรับใช้คนนั้นปีนเตียงเจ้านายของตัวเอง และทำให้นางถูกโยนลงไปในแม่น ้าเพื่อเป็นอาหารปลา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปท่านฮูหยินได้กำจัดอันตรายที่แอบแฝงออกไปแล้วเจ้าค่ะ”
ท่านฮูหยินหลู่ตะโกนอย่างเย็นชา “นั่นเป็นเรื่องจริง มันน่าเสียดาย ถ้าข้ารู้มาก่อนหน้านี้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น ข้าก็จะพาบ่าวรับใช้พิเศษมาด้วย”เมื่อพูดถึงประเด็นนี้ความโกรธที่นางรู้สึกได้เริ่มลดน้อยลงในที่สุด เมื่อมองเฟิงหยูเองอีกครั้ง นางก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าสมกับเป็นบ่าวรับใช้ เจ้ารู้วิธีการสนทนากับเจ้านายได้ดี เจ้าพูดถึงฮูหยินน้อย ใครคือฮูหยินน้อยของเจ้า ? ”
เฟิงหยูเองบอกนางว่า “ฮูหยินน้อยเป็นลูกสะไภ้ของเสนาบดีฟุงเจ้าค่ะ”เมื่อพูดอย่างนี้นางถอนหายใจ และกล่าวว่า “เหมือนกัน นางอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทุกคนมีประสบการณ์ที่ยากจะพูดถึง อันที่จริงฮูหยินน้อยไม่ได้สนุกกับวันที่มีความสุขอย่างที่คนอื่นเชื่อเจ้าค่ะ”
นี่เป็นเคล็ดลับที่สองที่ใช้ในการเข้าใกล้ผู้อื่น โดยการแลกเปลี่ยนเรื่องราวปัญหาที่คล้ายกัน ความสนิทสนมจะเพิ่มมากขึ้น
แน่นอนว่าท่านฮูหยินหลู่แสดงความสนใจเป็นอย่างมาก แต่ในเวลาเดียวกันนางก็รู้สึกประหลาดใจอย่างเงียบ ๆ กับตัวตนของ
