ก็เกิดขึ้น เสียงผู้หญิงตะโกน “ข้าจะฆ่าอีตัวที่ไร้ยางอายอย่างที่เจ้าเป็น ข้าจะตีเจ้าให้ตายและโยนเจ้าลงไปในแม่น ้าเพื่อเลี้ยงปลา ! ”
การติดตามสิ่งนี้ เสียงร้องของผู้หญิงกลาวว่า “ท่านฮูหยิน ! อย่าตีข้าเจ้าค่ะ ! บ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ ! ”
“ไม่กล้าหรือ ? มีอะไรที่เจ้าไม่กล้าทำ ? ” เสียงนี้เต็มไปด้วยความโกรธ“เจ้าช่างไร้ยางอาย การพาเจ้ามาเมื่อข้าแต่งงานนั้นเป็นความผิดพลาดการดูแลเจ้าอย่างดีตลอดหลายปีที่ผ่านมาเป็นความผิดพลาด หากเจ้าต้องการที่จะเกลี้ยกล่อม บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์ก็อาจได้รับการอภัยแต่ใครจะรู้ว่าเจ้าจะปีนเตียงของสามีข้า รอดู ข้าจะตีเจ้าจนตาย ! ”
ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นทันที หลายคนวิ่งออกไปข้างนอกแล้วดู เสียงฝีเท้าวุ่นวายทำให้เจ้าของเรือไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมาและรักษาความสงบ เขาตะโกนซ ้า ๆ ว่า “ทุกคนกลับไป ! ทุกคนกลับไป ! มันอันตราย !“
แต่ใครจะฟังเขา ตราบใดที่เรื่องนี้ยังคงดำเนินต่อไปก็จะมีผู้เข้าชม เฟิงหยูเองก็ตัดสินใจสั่ง ขณะที่เดินออกไปนางกล่าวว่า “ไปเรียกวังซวนและหยวนเฟย พวกเขาไม่สามารถพลาดชมฉากที่สนุกสนานเช่นนี้ได้”
เมื่อเปิดประตู วังซวนและหยวนเฟยก็ออกมาเช่นกัน พวกเขามองหน้ากันและได้ยินหวงซวนกล่าวว่า “คุณหนูให้ข้ามาเรียก ดูเหมือนว่ามีคนต่อสู้อยู่ข้างนอก”
หยวนเฟยพยักหน้าและพูดอย่างนเชื่อฟัง “ไปกันเถิด”
หวงซวนจึงตามหลังหยวนเฟย และเฟิงหยูเองประคองวังซวน ทุกคนเดินไปที
