างไรก็ตามเขาขยับม้าเข้าไปใกล้กับเป่ยฟูหรง และเตือนนางอย่างเงียบ ๆ “นั่งตัวตรงเล็กน้อย”
เป่ยฟูหรงชำเลืองมองซวนเทียนหมิงอย่างซาบซึ้ง นางลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วมัดตัวเองไว้ในเสื้อคลุมอย่างแน่นหนา
เป่ยจื่อกับทหารด้านหลังมองหน้ากันอย่างรวดเร็ว “องค์หญิงคงจะหนาวมาก บางทีนางอาจไม่สบายด้วยการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล”
ทหารกระจายข้อความนี้ และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมองค์หญิงดูอ่อนแอลงเล็กน้อย
หลังจากที่กองทัพเข้ามาในภูเขา พวกเขาก็เดินไปหาสิบลี้ก่อน ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าถ ้าภูเขา ซวนเทียนหมิงสั่งให้ตั้งค่ายพักแรม จากนั้นเขาก็พาเป่ยฟูหรงไปยังถ ้าที่เป่ยจื่อได้ค้นพบ
ทหารบางคนเริ่มจุดไฟในถ ้าแล้ว เมื่อเป่ยฟูหรงเข้าไปในถ ้าแล้วไม่มีใครที่สามารถบอกได้ว่านางไม่ใช่เฟิงหยูเอง
หลังจากทหารที่เริ่มก่อไฟออกมา มีเพียงเป่ยจื่อเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้เฝ้านาง ซวนเทียนหมิงนั่งอยู่ข้างกองไฟ และตบบริเวณข้างตัวเขาชี้ให้เห็นว่าเป่ยฟูหรงจะนั่งเช่นกัน
เป่ยฟูหรงโบกมือของนาง แล้วเปลี่ยนผ้าพันคอขนสุนัขจิ้งจอกจากใบหน้าของนาง ในที่สุดนี้ทำให้ปากของนางอ้าปาก หายใจเข้าลึก ๆก่อนที่นางนั่งตรงข้ามจากซวนเทียนหมิงแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ที่นั่งข้าง ๆ องค์ชายถูกสงวนไว้สำหรับอาเอง ข้าไม่กล้านั่งตรงนั้น ฟูหรงนั่งที่นี่ดีที่สุดเจ้าค่ะ”
ซวนเทียนหมิงไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับมันมากนัก เนื่องจากความสงบและดูมั่นคงมาจากดวงตาของเขา เขาตบหน้าอกแล้วบอกนางว
