่า “ผู้หญิงขององค์ชายผู้นี้อยู่ที่นี่ มันไม่เกี่ยวกับผู้หญิงที่อยู่ข้างข้า ในสายตาของคนอื่น อัตลักษณ์ปัจจุบันของเจ้าคืออาเอง ดังนั้นข้าจึงเชิญให้เจ้ามานั่งที่นี่เพื่อให้คนอื่นเห็น” หลังจากพูดอย่างนี้เขาลุกขึ้นและเดินออกจากถ ้าเพื่อตรวจสอบทหารที่ตั้งค่าย
เป่ยฟูหรงสูดจมูกและย้ายเข้าใกล้ไฟ นางรู้สึกหนาวมาก
เป่ยจื่อไม่ได้ตามซวนเทียนหมิงออกไป เขานั่งข้าง ๆ และถามนางด้วยน ้าเสียงที่จริงจัง “เจ้ากลัวองค์หญิงหรือไม่ ? ”
เป่ยฟูหรงขยับร่างกายของนาง และยิ้มเยาะ “อย่าเข้าใกล้ข้ามากตอนนี้ข้าเป็นองค์หญิงจี่อัน ! ” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็สั่นและพูดพึมพำ “อาเอง ข้าแค่คิดถึงภาพรวม เจ้าต้องไม่บีบคอข้าจนตาย”
เป่ยจื่อเปล่งเสียง “ฮ่า ๆ กลัว ? ”
“นี่ไม่ได้ถูกเรียกว่าเป็นความกลัว ! ” เป่ยฟูหรงบอกเขาว่า “ไม่มีสิ่งใดที่เหมือนกับความกลัวระหว่างสหายที่ดี ถ้านางเป็นคนที่ใส่ใจข้า ข้าก็ต้องใส่ใจนางด้วย”
อย่างไรก็ตามเป่ยจื่อบอกกับนางว่า “อย่าพูดจาโอ้อวดเร็วเกินไป การเดินทางครั้งนี้จะเป็นอันตราย ใครจะรู้ว่าดูจากเงาไม่กี่คน มีความเป็นไปได้ที่เราจะถูกยิงตายระหว่างทาง”
เป่ยฟูหรงใจสั่น รอยยิ้มของนางหายไป ขณะที่นางร้องไห้โดยไม่มีน ้าตา“ส่งข้ากลับ ! เป่ยจื่อ เจ้าต้องปกป้องข้า ข้ากำลังจะตาย แต่ปัญหาคืออาเองไม่สามารถเสียหน้าเช่นนี้ ! องค์หญิงจี่อันผู้ทรงพลังถูกลูกธนูฆ่านั่นจะเป็นเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง ! ” เมื่อ
