นางพูดถึงจุดนี้การแสดงออกของนางก็เปลี่ยนไปทันที นางถามอย่างจริงจัง “ใช่ ข้านึกได้แล้ว วังซวนและหวงซวนมักอยู่ข้าง ๆ อาเอง เมื่อพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ตอนนี้ จะมีใครสังเกตเห็นบ้าง”
เป่ยจื่อยกมือขึ้น “เจ้าลืมเรื่องนี้ได้เลย ! สิ่งที่สามารถมองเห็นได้ผ่านไปนางพาบ่าวรับใช้ไปดูร้านค้าบางร้านก็เป็นเรื่องปกติ แต่ใคร ๆ ก็เคยได้ยินว่ามีคนพาหญิงสาวไปที่สนามรบ”
“นั่นเป็นเรื่องดี” เป่ยฟูหรงพยักหน้าและถามเฟ่ยจื่อ “เจ้าบอกว่าอาเองยุ่งกับอะไร การไปคนเดียวนั้นอันตรายมาก องค์ชายเก้ายังสงบกับเรื่องนี้ได้หรือ ? ”
เป่ยจื่อยักไหล่แล้วยืนขึ้นกล่าวว่า “แม้ว่าองค์ชายจะไม่สงบก็คงไม่ใช่ประเด็น ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้จักอารมณ์ขององค์หญิง สิ่งใดในสิ่งที่นางตัดสินใจไปแล้วนางเปลี่ยนใจบ้าง ? หลังจากคิดเกี่ยวกับมัน นางคงจะอยู่บนเรือในเวลานี้ พวกเขาไปทางน ้า” หลังจากพูดอย่างนี้เขาไม่ได้อวดอ้างในถ ้าไล่ตามซวนเทียนหมิงเพื่อตรวจสอบค่าย
เป่ยฟูหรงเอียงลำตัวของนางเล็กน้อยแล้วมองเป่ยจื่อจากไป อย่างไรก็ตามรอยยิ้มอันขมขื่นปรากฏบนใบหน้าของนาง “ถ้าข้าโดนยิงตายจริงๆ มันคงเป็นเรื่องดี อาเอง เจ้าได้ไปไกลแค่ไหน ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าสถานที่อย่างเฉียนโจวน่ากลัวขนาดไหน ? เป็นสถานที่ที่เป็นเหมือนหลุมที่ไม่มีใครสามารถหลบหนีได้ อาณาจักรเต็มไปด้วยการสมคบคิด ความคิดเห็นของพลเมืองและการบริหารมีความซับซ้อนจนถึงจุดที่ราชวงศ์ต้าชุนไม่สามารถเปรียบเที
