บใดที่เราผลักประตูมันก็จะเปิดออกยิ่งกว่านั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าพราชายาหยุนคือใคร ? ” เมื่อเห็นหยิงเชาส่ายหน้า เขากล่าวว่า “นางเป็นเสด็จแม่ของพี่เขยของข้า ใช่ เจ้าเห็นเขาแล้วเขาเป็นองค์ชายเก้าที่สวมหน้ากากทองคำ นั่นเป็นเหตุผลที่เราอยู่ที่นี่รับประกันความปลอดภัยของเรา แต่…”
“แต่อะไรหรือเจ้าคะ ? ” หยิงเชารู้สึกประหม่าเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้ามาในพระราชวัง ถึงแม้ว่าขันทีและนางกำนัลจะดูไม่เหมือนบ่าวรับใช้ แต่พระราชวังของฮ่องเต้ก็จะปลดปล่อยความกดดันราวกับว่าท้องฟ้ากำลังกดหน้าอกของนาง สิ่งนี้ทำให้หยิงเชารู้สึกราวกับว่านางได้กลับมาใช้ชีวิตในสมัยพ่อค้าทาส
เฟิงจื่อหรูเดินไปรอบ ๆ ห้องนอนสองสามครั้งแล้วกล่าวว่า “แต่ถ้าเราต้องการออกไปข้างนอก มันจะยากหน่อย”
หยิงเชาวิ่งมาหาเขา และถามอย่างเงียบ ๆ ว่า “นายน้อยต้องการหนีหรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “อืม ! พี่สาวกับพวกเขาไม่ได้รักษาคำพูด พวกเขาบอกว่าพวกเขาจะพาข้าไปภาคเหนือ แต่พวกเขาใช้วิธีนี้เพื่อส่งข้ากลับข้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ข้าจะทนต่อความอับอายที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร ข้าต้องคิดถึงวิธีที่จะออกไปจากพระราชวัง ถ้าพวกเขาไม่พาข้าไปภาคเหนือ ข้าจะไปเอง ! ”
“นายน้อยจะไปคนเดียวได้อย่างไรเจ้าคะ นายน้อยไม่ต้องการให้หยิงเชาไปด้วยหรือเจ้าคะ ? ” นางเป็นกังวลมาก “ข้าไม่สนใจ ไม่ว่าอย่างไรหยิงเชาจะติดตามนายน้อยอย่างแน่นอน แม้ว่าข้าจะรู้สึกว่าพระร
