าชวังของฮ่องเต้นั้นปลอดภัย แน่นอนหากนายน้อยต้องการหนีหยิงเชาจะหนีไปกับนายน้อยด้วยเจ้าค่ะ! หยิงเชายังคงต้องทำหน้าที่เป็นดาบสำหรับนายน้อย ! ”
เฟิงจื่อหรูมองหยิงเชา และดูเหมือนจะเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมพี่สาวและพี่เขยจึงส่งเขากลับมา ตอนนี้เขามีความรู้สึกอยากจะกำจัดหยิงเชา เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จะลากเขาลงแน่นอน
เด็กเล็กสองคนนั่งอยู่ในห้องนอน และมองหน้ากัน ในท้ายที่สุดเฟิงจื่อหรูก็ตัดสินใจ “กินข้าวกันเถิด ! ”
……………..
“คุณหนูมากินหมั่นโถวกันเจ้าค่ะ ! ” หวงซวนนำหมั่นโถวที่ชาวเรือแจกให้ หลังจากดูพวกมัน นางก็โยนพวกมันไปด้านข้างและพูดด้วยความรังเกียจ “มากินสิ่งที่ข้านำมา”
เฟิงหยูเองพยักหน้าและนึกถึงบางสิ่งในทันใด นางรีบรับขนมที่หวงซวนออกมา และลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว “เราควรส่งอาหารให้นายน้อยและฮูหยินน้อย นี่คือหน้าที่ของเราในฐานะบ่าวรับใช้ เราจำเป็นต้องแสดงละครนี้อย่างเต็มที่ อย่าให้ใครมองออก” ขณะที่นางพูด นางเริ่มเดินออกไป
หวงซวนติดตามอย่างรวดเร็ว เมื่อทั้งสองเดินออกจากห้อง พวกเขาดูเหมือนบ่าวรับใช้
เฟิงหยูเองถือขนบอบไว้ในมือของนาง และหวงซวนยกมือขึ้นเคาะประตูห้องของวังซวน “บ่าวรับใช้มาส่งขนมอบให้นายน้อยและฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ” ขณะที่นางพูดสายลมเย็น ๆ เกิดขึ้นกับระเบิดที่ผ่านมา และกลิ่นหอมปกปิดกลิ่นที่น่ารังเกียจของหมั่นโถวที่น่าขยะแขยง
ใครจะรู้ว่าขนมอบเหล่านี้จะทำให้ใครบางคนอิจฉา
วังซวนเอ่ยว่า “เ
