ข้ามา” จากข้างในห้อง มันเป็นเสียงโกรธที่พูดว่า “เฮ้ !จับคนที่ถือขนบอบไว้ ! ”
เฟิงหยูเองและหวงซวนหันไปมองแล้วเห็นคนมา บ่าวรับใช้ในชุดสีฟ้าอ่อนมีท่าทางหยิ่ง มันเป็นบ่าวรับใช้ของผู้พิพากษาท้องถิ่น คนตามหลังบ่าวรับใช้ของผู้พิพากษาที่แสดงออกอย่างขมขื่น
หวงซวนก้าวไปข้างหน้าและรีบไปยืนตรงหน้าเฟิงหยูเอง จากนั้นจ้องมองบ่าวรับใช้คนนั้น และกล่าวอย่างไม่สุภาพว่า “เจ้ากำลังเรียกใคร ? ”
หญิงสาวขมวดคิ้ว “เจ้าถือหมั่นโถวอยู่ ก็ต้องเป็นเจ้าสิ”
หวงซวนเป็นคนที่ทำงานให้กับองค์ชาย แม้ว่านางจะถูกส่งมาอยู่กับเฟิงหยูเอง นางก็ยังคงเป็นหนึ่งในคนขององค์หญิง แม้แต่ตอนที่เฟิงจินหยวนเป็นเสนาบดี เขาก็ยังไม่กล้าแสดงความเกลียดชังให้นางเห็น นางจะทนดูบ่าวรับใช้ของผู้พิพากษาท้องถิ่นทำเช่นนี้ได้อย่างไร นางสูญเสียการควบคุมตัวเองไปทันที “ถ้าเจ้าไม่รู้ว่าจะพูดเหมือนมนุษย์ แค่หุบปากของเจ้า ! อย่าเชื่อว่าการใส่ชุดต ่า ๆ จะทำให้เจ้าดูดี มันไม่ใช่ชุดปักที่ถูกต้อง แต่เจ้าไม่ละอายที่จะอวด หากเจ้าต้องการเป็นบ่าวรับใช้ ให้ทำหน้าที่เป็นบ่าวรับใช้ที่เหมาะสม จดจำตัวตนของเจ้าเอง หากเจ้าไม่ต้องการเป็นบ่าวรับใช้ ให้พยายามเพิ่มอีกนิด และให้คนของเจ้าพาเจ้าเข้าสู่ครอบครัว เห็นได้ชัดว่าไม่มีความหวังในการยึดบ้านหลังใหญ่ แต่เจ้าจะสามารถเป็นอนุได้ ด้วยวิธีนี้ เจ้าจะไม่เสนอตัวออกมาหากไม่มีสถานะที่เหมาะสมและแสดงความเย่อหยิ่งเช่นนี้ หากเจ้าไม่ม
