เด็กหญิงตัวเล็กได้ยินว่าเฟิงจื่อหรูจะไม่ไล่นางออกไปอีกแล้ว นางยิ้มอย่างสดใสและกอดเฟิงจื่อหรูแล้วตะโกนว่า “นั่นเยี่ยมมาก ! หยิงเชา หยิงเชารู้จักนายน้อยดีที่สุดเจ้าค่ะ ! ”
“เจ้าชื่อหยิงเชาหรือ ? อ่า ลืมมันไปซะ ไม่ว่าเจ้าจะชื่ออะไร ! ไปกันเถิด !“
จางหยวนรู้สึกอย่างแท้จริงว่าเขาทนไม่ได้ที่จะดูต่อไป โดยปกติเขาจะต้องดูฮ่องเต้คิดหาวิธีที่จะได้รับความรักจากพราชายาหยุน บางครั้งเขาจะต้องอดทนต่อการแสดงความรักระหว่างองค์ชายเก้ากับองค์หญิงจีอัน ตอนนี้มันได้รับการพัฒนาจนถึงจุดที่เด็กเล็ก ๆ ที่กำลังเล่นอย่างบริสุทธิ์ใจต่อหน้าเขา ขันทีอย่างเขาควรมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร อะไรก็ตามที่อีกฝ่ายจะเล่นต่อหน้าเขา นี่ไม่ใช่แค่เข็มที่แทงหัวใจของเขาใช่ไหม
จางหยวนไม่สามารถระบายความอึดอัดใจที่สร้างขึ้นภายในตัวเขา และตัดสินใจ ภายในห้าวันเขาจะอ้างว่าป่วยและพักร้อน เขาไม่ต้องการดูแลฮ่องเต้ เขาไม่ต้องการเห็นโลกแห่งดอกไม้อันนี้ ! เมื่อการตัดสินใจครั้งนี้ทำให้เขาคว้ามือของเด็ก ๆ และเริ่มเดินอีกครั้งจนกว่าพวกเขาจะถึงประตูตำหนักศศิเหมันต์ จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “พราชายาหยุนเป็นสมาชิกที่สำคัญที่สุดของตำหนักในของฮ่องเต้ พวกเจ้าทั้งสองจะต้องเชื่อฟัง พวกเจ้าต้องไม่สร้างปัญหาและรบกวนการพักผ่อนของพระชายาหยุน มิฉะนั้นพวกเจ้าจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของเจ้าเอง !” หลังจากพูดอย่างนี้เขาตบประตูแล้วตะโกนว่า “น้องชายขององค์หญิงจี่อันถ
