ูกส่งมาที่นี่โดยองค์ชายเก้า ! ”
เฟิงจื่อหรูไม่พูดอะไร นี่เป็นทักาะแบบไหนที่เคาะประตู ? นี่เป็นเอกลักษณ์อย่างแท้จริง
แต่เขายังเด็กและไม่เข้าใจเรื่องของหัวใจ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าถ้าจางหยวนไม่พูดเช่นนี้ ประตูของตำหนักศศิเหมันต์ก็ไม่สามารถเปิดได้เลยแม้ว่าเขาจะตะโกนอย่างนี้ แต่ผู้คนที่อยู่ข้างในเปิดรอยแตกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นางกำนัลคนนั้นแหย่หน้าออกมาและจ้องมองที่จางหยวน ก่อนจะหน้านิ่วคิ้วขมวด
จางหยวนดันเฟิงจื่อหรูไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “ข้ามาส่งน้องชายขององค์หญิงจี่อันให้พราชายาหยุน”
นางกำนัลจึงมองเฟิงจื่อหรู แต่การแสดงออกของนางก็ไม่ดีขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าแปลกไปหน่อย จากนั้นนางจึงถามว่า “น้องชายขององค์หญิงจี่อันมาที่ตำหนักศศิเหมันต์ทำไม ? พราชายาไม่ได้เรียกเขามา”
จางหยวนได้เตรียมคำพูดที่ดีไว้แล้ว เขากล่าว “องค์ชายเก้าส่งคุณชายและบ่าวรับใช้ตัวเล็กคนนี้จะมาที่นี่ เพื่อช่วยบรรเทาความเบื่อหน่ายของพราชายาหยุน เขายังบอกด้วยว่ามันจะเป็นการดีที่สุดสำหรับพวกเขาที่จะอยู่ในตำหนักตลอดเวลาจนกว่าพวกเขาจะกลับจากเฉียนโจว”
นางกำนัลตกใจและความตกใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง จางหยวนไม่สังเกตเห็นร่องรอยของความตื่นตระหนกนี้ แต่เฟิงจื่อหรูสังเกตเห็นมันเช่นเดียวกับที่เขาต้องการถาม ถ้ามันหมายความว่าเขาไม่สามารถพูดได้ ถ้าเขาไม่สามารถอยู่ได้นั่นจะเป็นการดีที่สุด ใครจะรู้ว่านางกำนัลจะยื่นมือออกมาดึงพวกเขาเข้า
