กัน เมื่อมาถึงเมืองหนึ่งพวกเขาจะเปลี่ยนม้า หวงซวนและโจวชูผลัดกันพักผ่อน และมุ่งหน้าไปยังเสี่ยวโจว
นี้เป็นครั้งที่สองของพวกเขาที่มาตามเส้นทางนี้ อย่างไรก็ตามอารมณ์แตกต่าง ครั้งก่อนพวกเขาไล่ตามคนที่ลักพาตัวเฟิงจื่อหรู พวกเขาตึงเครียดตลอดเวลาโดยเฉพาะเฟิงหยูเองที่ไม่สามารถผ่อนคลายได้เลยสำหรับปัจจุบันแม้ว่าพวกเขาจะใช้ความระมัดระวังอย่างมาก แต่ก็ผ่อนคลายกว่าเดิมมาก
แต่เส้นทางก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเขาจะต้องผ่านที่ฝังศพขององครักษ์เงาที่เสียชีวิตไป เมื่อผ่านหวงซวนที่กำลังขับรถม้านางหันกลับมามอง และถามเฟิงหยูเองว่านางต้องการหยุด เฟิงหยูเองเองเรียกให้พวกเขาหยุดทันที แต่ไม่ได้ลงจากรถ นางยกม่านขึ้นแล้วมองดู
นางพูดกับกลุ่มอย่างเงียบ ๆ ว่า “แม้ว่าเราจะไม่ได้สังเกตอะไรในการเดินทางครั้งนี้ แต่เราก็ไม่สามารถผ่อนคลายได้ ใครจะรู้ว่าศัตรูกำลังมองเราจากมุมไหน ดังนั้นแม้ว่าเราต้องการออกไปแสดงความเคารพต่อผู้ที่ล่วงลับ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา” จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยละริมฝีปากของนางก็แยกอีกครั้ง อย่างไรก็ตามนางพูดต่อหลุมศพ“สหาย รออีกหน่อย รอจนกว่าเราจะพิชิตเฉียนโจวได้ เราจะนำครอบครัวของพวกมันมาต่อหน้าเจ้า และใช้เลือดของพวกมันเป็นเครื่องสังเวยให้กับดวงวิญญาณของเจ้า” หลังจากพูดอย่างนี้นางลดม่าน และพูดด้วยเสียงเบา ๆ “ไปกันเถิด”
หวงซวนสะบัดแส้ใส่ม้าของนาง และให้ม้าเคลื่อนไหวอีกครั้ง
อารม
