ณ์เศร้าเล็กน้อยและไม่มีใครพูดอะไรเลยเป็นเวลานาน พวกเขายังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ เมื่อเข้าสู่เสี่ยวโจว พวกเขาเติมเสบียงของพวกเขา และเดินหน้าต่อไป ในที่สุดในวันที่ห้าในตอนเช้าพวกเขามาถึงท่าเรือที่พวกเขามาก่อนหน้านี้
“คุณหนู เราต้องข้ามแม่น ้าอีกครั้ง เมื่อเราไปในครั้งนี้ ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่เราจะกลับมา ไม่มีที่รับฝากรถม้า เราจะต้องขายมันเจ้าค่ะ” หวงซวนคุยเรื่องนี้กับเฟิงหยูเอง
เฟิงหยูเองพยักหน้าเตือนวังซวน “เราสามารถพูดได้ แต่เราทำได้ในขณะที่อยู่ในรถม้าคันนี้ แต่เมื่อเราออกไป เจ้านายจะเป็นวังซวนและหยวนเฟย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พูดคุยกับพวกเขาด้วยความเคารพ”นางพูดกับหยวนเฟยว่า “เมื่อพูดถึงเรื่องไม่สำคัญให้ปล่อยไว้ที่วังซวนเพื่อจัดการ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม มันเป็นหน้าที่ของผู้หญิงที่จะจัดการครอบครัว อย่างไรก็ตามหากมีเรื่องสำคัญที่ต้องตัดสินใจนั่นจะเป็นเจ้า”
หยวนเฟยคิดเล็กน้อย และกล่าวว่า “มีบางสิ่งที่ข้านี้ไม่สามารถตัดสินใจได้”
“ไม่มีอะไรที่เจ้าไม่สามารถตัดสินใจได้” นางโบกมือ “ตราบใดที่เป้าหมายของเราชัดเจน ส่วนที่เหลือก็ไม่สำคัญ เราจะทำตามที่เจ้าสั่ง”หลังจากที่นางพูดสิ่งนี้ นางเป็นคนแรกที่ย้ายไปที่ด้านหน้าของรถม้าและยกม่าน นางยืนขึ้นนอกรถม้านางเปล่งเสียงพูดด้วยน ้าเสียงที่คมชัด“นายน้อย ฮูหยินน้อย ตอนนี้เรามาถึงท่าเรือแล้วเจ้าค่ะ ได้โปรดลงมาจากรถม้าเถิดเจ้าค่ะ ! ”
เมื่อผ้าม่านยกขึ้นลมห
