เนื่องจากหัวข้อนี้ทั้งสองจึงไม่นอนทั้งคืน ตั้งแต่กลางดึกจนถึงรุ่งอรุณเมื่อวังซวนและหวงซวนเข้ามาในห้อง ทั้งสองก็ยังพูดอยู่
วังซวนฟังสักพักหนึ่งก่อนที่จะเข้าใจว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไร แต่นางก็ไม่ห้ามเฟิงหยูเองไปทางเหนือ แต่นางไตร่ตรองอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า“คุณหนูสามมีรูปร่างคล้ายคุณหนูมากเจ้าค่ะ นางคล้ายคลึงกันเล็กน้อยกับคุณหนูในร่างของนาง บางที… นางอาจทำได้เจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองตกตะลึง “เซียงหรู ? ” จากนั้นนางส่ายหน้าทันที “ไม่ มันอันตรายเกินไป”
ซวนเทียนหมิงไม่ได้คิดมากนัก “เรื่องนี้จะอยู่ในเขตแดนของราชวงศ์ต้าชุน และจะอยู่กับกองทัพทั้งหมด นอกจากจะเหนื่อยแล้วก็ไม่มีอันตรายใด ๆ ”
หวงซวนกล่าวอีกว่า “ความคิดนี้ค่อนข้างดี เมื่อพูดถึงการตั้งค่ายในภาคเหนือ เราจะส่งคุณหนูสามไปอย่างลับ ๆ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ คุณหนูสามจะปลอดภัยเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองคิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังมีความไม่แน่นอนอยู่เล็กน้อยถามว่า“มันจะดีจริง ๆ หรือ ? หากมีอะไรเกิดขึ้นกับเซียงหรู ข้าไม่สามารถให้คำอธิบายแก่แม่รองอันได้ ! ”
ซวนเทียนหมิงรู้สึกหมดหนทาง “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้า ข้าจะไม่สามารถให้คำอธิบายใด ๆ กับผู้เฒ่าเหยา เราจะไปวันพรุ่งนี้ ถ้าเจ้าอยากจะไป เรื่องนี้จะต้องตัดสินใจให้เร็วที่สุด”
เมื่อถูกบังคับให้กลับมาถึงจุดนี้ก็ไม่มีเวลาที่เฟิงหยูเองจะต้องพิจารณาสิ่งต่าง ๆ มากเกินไป นางกัดฟันนาง “ตกลง ให้เซียงหรูสวมรอยเป็นข้านั
