เสียงตะโกนนี้ทำให้ซวนเทียนฮั่วหวาดกลัวจนแทบตาย คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เกือบจะร่วง เมื่อเหงื่อเย็นเริ่มไหลลงมาจากหน้าผากของเขา
เสียงนี้เป็น…พราชายาหยุน ?
“ฮั่วเอ๋อ…” ในขณะที่ซวนเทียนฮั่วกำลังคิดอยู่ เสียงพูดที่ดังขึ้นอีกครั้ง
เขาตัวสั่นและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมองลงไปข้างล่าง เขากลับไปสู่ความจริงที่ว่าพราชายาหยุนที่สง่างามกำลังนอนราบอยู่ใต้ที่นั่งและมองเขาด้วยท่าทางที่ขมขื่นและวิงวอน
คนขับด้านนอกได้ยินสิ่งที่ฟังดูเหมือนเป็นเสียงผู้หญิงมาจากด้านในรถในความสับสนของเขา เขาหันหลังกลับ และถามว่า “องค์ชาย ? เกิดอะไรขึ้นพะยะค่ะ ? ”
ซวนเทียนฮั่วเปล่งเสียงของเขาทันทีกล่าวว่า “ไม่มีอะไร เดินทางต่อไป”จากนั้นเขาก็ช่วยให้พราชายาหยุนลุกนั่งก่อนที่จะกล่าวว่า “เสด็จแม่ท่านออกจากพระราชวังได้อย่างไรพะยะค่ะ ? ”
พราชายาหยุนโบกมือ “ไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้ ข้าออกมาแล้ว เจ้าควรหยุดเรียกข้าว่าเสด็จแม่ เมื่อเราออกจากที่นั้น เราควรจะทำตัวเป็นสามัญชน”
ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่างขมขื่น และส่ายหัว “ไม่มีอะไรที่ข้าจะทำกับเสด็จแม่ได้ แต่ไม่มีอะไรที่สามารถพูดคุยได้ที่นี่ เสด็จแม่ ข้าจะส่งเสด็จแม่กลับมาตอนนี้ หยุดรถ”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ “หยุดรถ” พราชายาหยุนปิดปากของเขาแน่น เมื่อนางทำสิ่งนี้นางใช้แรงมากเกินไปและหัวซวนเทียนฮั่วชนกับรถม้า พระชายาหยุนรู้สึกไม่ดีเลยทีเดียว ในขณะที่ยกมือขึ้นชี้หน้าเขา นางขู่ว่า“ถ้าเจ้ากล
