้าส่งข้ากลับไปที่พระราชวัง ข้าจะเปิดเผยเรื่องที่เจ้าชอบอาเอง”
คำพูดเหล่านี้ทำให้เซียนเทียนฮั่วตกใจทำให้เขาเกือบจะกัดนิ้วของนาง !พราชายาหยุนดึงมือนางกลับมาแล้วก็นั่งลงข้างซวนเทียนฮั่ว ดึงขนมออกจากแขนเสื้อของนางและเริ่มทานมันอย่างมีความสุข
แท้จริงแล้วซวนเทียนฮั่วเหมือนเทพเซียนพูดไม่ออกเลยด้วยความตกใจที่เกิดจากพราชายาหยุน นางเหลียวมองบนใบหน้าของเขา และการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเขามีมากมายและน่าทึ่ง
ในเวลาต่อมาซวนเทียนฮั่วก็พบความแข็งแกร่งในการกู้คืน ใบหน้าของเขากลับกลายเป็นปกติมากขึ้นเล็กน้อย อย่างไรก็ตามเขาถามนางด้วยความสับสนว่า “เสด็จแม่ หมิงเอ๋อกับข้าต่างก็ไปสนามรบ ทำไมเสด็จแม่ถึงเลือกมากับข้าพะยะค่ะ ? ”
พราชายาหยุนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “เพราะเจ้าคุยง่ายกว่าหมิงเอ๋อ”
ซวนเทียนฮั่วไม่พูด “…” เขาเป็นเป้าหมายที่จัดการได้ง่าย ๆ !
พราชายาหยุนเอาขนมที่เหลือครึ่งหนึ่งเข้าไปในปากของซวนเทียนฮั่วด้วยรอยยิ้ม จากนั้นนางก็กล่าวว่า “ฮั่วเอ๋อ ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้อารมณ์ของน้องเก้าของเจ้า ถ้าข้าเลือกที่จะอยู่กับเขา เราคงจะกลับเมืองหลวงแล้วเขาว่าอยู่กับชายาซึ่งจัดการได้ง่าย! ยิ่งกว่านั้นมาตั้งแต่เด็กข้าได้ให้ความสำคัญกับเจ้ามากที่สุด ! ข้าไม่เคยไปอาศัยอยู่ในตำหนักของเขาแต่ข้าเคยอยู่ในตำหนักจุนของเจ้า บอกข้าสิว่าข้าควรอยู่ใกล้ใครดีกว่า? ”
ซวนเทียนฮั่วหน้ามืดลง นี่ไม่ใช่วิธีที่จะอธิบายสิ่งต่าง ๆ เอื้อมมือ
