หยิบขนมออกมาจากปากของเขา เขายังกัดอยู่ ในขณะที่ทาน เขาถามว่า“เมื่อเสด็จแม่หนีมาเช่นนี้ หากเสด็จพ่อทรงทราบจะเกิดอะไรขึ้น ? ” เขาสามารถคาดการณ์ได้ว่าปัญหาอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อฮ่องเต้พบว่าพระชายาหยุนไม่อยู่ที่นั่นอีกแล้ว เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้พระราชวังจะไม่เพลิดเพลินกับวันที่สงบสุข
ใครจะรู้ว่าพราชายาหยุนคงไม่รังเกียจอะไรแม้แต่น้อย “ไม่ต้องห่วงไม่ใช่ว่าข้ายังไม่ได้เตรียมอะไรเลย นอกจากนี้เขายังไม่สามารถเข้าไปในตำหนักศศิเหมันต์ได้เลย เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ได้อยู่ในพระราชวังแม้ว่าเขาจะค้นพบอีกไม่นาน ตาแก่ผู้นั้นจะคิดว่าข้าหนีไปกับหมิงเอ๋อเขาจะไม่คิดว่าเป็นเจ้าอย่างแน่นอน”
“นั่นคือเหตุผลที่แท้จริงที่เสด็จแม่เลือกข้าหรือพะยะค่ะ ! ” ซวนเทียนฮั่วรู้สึกว่าชีวิตของเขาช่างขมขื่น
พราชายาหยุนหัวเราะและพยักหน้าอย่างไม่รีรอ จากนั้นนางก็โบกมือให้เขา “มานี่ มานั่งใกล้ ๆ ”
ซวนเทียนฮั่วลุกขึ้นไปนั่งข้างนาง พราชายาหยุนเอนพิงไหล่ทันทีจากนั้นก็ขยับไปที่มุมที่สะดวกสบายมากขึ้นก่อนนอนหลับโดยใช้ไหล่เป็นหมอน ก่อนนอนหลับนางใช้เสียงเตือนเพื่อบอกเขาว่า “ถ้าเจ้ากล้าส่งข้ากลับไปที่พระราชวัง ข้าจะเปิดเผยความจริงที่ว่าเจ้าชอบอาเอง”
“มันจะไม่เกิดขึ้นแน่นอนพะยะค่ะ” ซวนเทียนฮั่วยอมรับชะตากรรมของเขา “ลืมไปได้เลยพะยะค่ะ หลังจากที่เราออกมา เสด็จแม่จะต้องฟังทุกอย่างที่ข้าพูด”
“ข้ารู้ ข้ารู้”
เช่นเดียวกับที่องค์ชายทั้ง
