สองในรถม้าของพวกเขาจบลงด้วยการนำผู้โดยสารที่ไม่คาดคิด 2 คนไปพร้อมกับแยกทางจากเมืองหลวง
ในเวลาเดียวกันในคฤหาสน์ใหม่ของตระกูลเฟิง เฟงิจินหยวนก็กลับมานั่งบนเก้าอี้นุ่ม ๆ พร้อมผ้าห่มบาง ๆ คลุมเอวของเขา มือซ้ายของเขาพันด้วยผ้าพันแผล และร่างกายของเขาอยู่ในสภาพที่น่าสงสาร แม้กระนั้นเขาจ้องเฟิงเฟินไดอย่างจริงจัง
เดิมเฟิงเฟินไดเป็นคนเดียวในตระกูลนี้ที่มีความหวังจะได้ตำแหน่งฮูหยินใหญ่มากที่สุด นางยังเป็นเด็กที่คิดว่าเขาเป็นบิดาของนางมากที่สุด อย่างไรก็ตามสายตาที่นางจ้องมองเฟิงจินหยวนนั้นเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
นางไม่เคยเป็นคนที่สามารถซ่อนอารมณ์ได้ อารมณ์ทั้งหมดของนางถูกเขียนลงบนใบหน้าของนางอย่างชัดเจน เฟิงจินหยวนจะไม่เข้าใจพวกมันได้อย่างไร แม้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้เป็นผู้ที่มีสถานะดีอีกต่อไปเขาก็ยังเป็นบิดาของนาง ไม่เพียงแต่เป็นบิดาของนางเท่านั้น เขายังต้องการบอกบุตรสาวคนนี้ว่า ด้วยการพึ่งบิดาคนนี้นางจะมีอนาคตที่ดีกว่า
เฟิงจินหยวนพูดพลางชี้ไปที่เฟิงเฟินได “พ่อรู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ข้าจะบอกเจ้า รากฐานของเจ้าผูกติดอยู่กับตระกูลเฟิง แม้ว่าทุกอย่างจะตกอยู่ในความวุ่นวายเจ้าก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าแซ่ของเจ้าคือเฟิง อย่าเชื่อว่าชีวิตของเจ้าจะไร้กังวลเพียงเพราะเจ้าแต่งเข้าตำหนักหลี่ในฐานะพราชายาเอก เฟินได พ่อจะเตือนเจ้า คิดให้ดีเกี่ยวกับสิ่งที่องค์ชายห้าในอดีตเคยทำ เขาสามารถทิ้งผู้
