เฟิงจื่อหรูแทบจะค ำรำมตอนนี้ ในชีวิตเกือบแปดปีของเขำนี่เป็นครั้งแรกที่เขำตะโกนใส่มำรดำของเขำเช่นนี้ ในทันทีเขำรู้สึกว่ำสิ่งที่เปลี่ยนไปไม่ใช่พี่สำวของเขำ แต่เป็นมำรดำคนนี้
เมื่อควำมคิดนี้ปรำกฏขึ้น เขำก็ถำมทันที “เจ้ำเป็นใครกันแน่ ? ”
เหยำซื่อตกตะลึง และถำมโดยไม่รู้ตัว “เจ้ำพูดอะไร ? ”
เฟิงจื่อหรูชี้ไปที่นำง ควำมโกรธปรำกฏในดวงตำของเขำ “เจ้ำเป็นใครกันแน่? เจ้ำไม่ใช่ท่ำนแม่ของเรำ ท่ำนแม่ของเรำอ่อนโยนกับค ำพูดของนำงเสมอ และนำงปฏิบัติต่อท่ำนพี่ และข้ำด้วยควำมห่วงใย และควำมรักเสมอ เมื่อเรำอยู่ทำงตะวันตกเฉียงเหนือหัวหน้ำหมู่บ้ำนให้บะหมี่น ้ำแก่นำง แต่นำงก็ไม่เต็มใจที่จะกิน นำงแบ่งให้ท่ำนพี่กับข้ำเสมอ นั่นคือท่ำนแม่ของข้ำ ส ำหรับเจ้ำแล้ว เจ้ำเป็นสัตว์ประหลำด”
เหยำซื่อกลัวเขำมำกและพูดไม่ออกเป็นเวลำนำน นำงสั่นอยู่บนเตียงแต่เฟิงจื่อหรูยังไม่รู้สึกทุกข์ใจ
วังซวนเดินไปข้ำงหน้ำแล้วหยุดเฟิงจื่อหรู ตบไหล่เบำๆ แล้วกล่ำวว่ำ“ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องห่วง”
เฟิงจื่อหรูยกมือขึ้นเช็ดน ้ำตำบนใบหน้ำของเขำ สำยตำของเขำยังคงเฉียบแหลมขณะที่เขำพูดกับเหยำซื่ออย่ำงเยือกเย็น “ข้ำไม่สนใจสิ่งที่เจ้ำเป็น แต่เมื่อเจ้ำเลือกที่จะมีชีวิตอยู่ในฐำนะมำรดำของเรำ เจ้ำควรพยำยำมท ำให้ดีที่สุดเพื่อสวมบทบำทนี้ ข้ำไม่ใช่บุตรคนเดียวของเจ้ำนอกจำกนี้ยังมีพี่สำวของข้ำ ข้ำจะไม่ให้ใครมำท ำร้ำยพี่สำวของข้ำ ไม่ว่ำจะด้วยค ำพูดหรือกำรกระท ำ แม้ว
