่ำเจ้ำจะเป็นเจ้ำก็จะไม่ได้รับอนุญำต มีควำมจริงที่ข้ำต้องบอกเจ้ำ ในใจของข้ำ พี่สำวของข้ำมีควำมส ำคัญมำกกว่ำเจ้ำ”
ใบหน้ำของเหยำซื่อซีดมำก นำงงุนงงและถำมว่ำ “นำงพูดอะไรกับเจ้ำท ำไมเจ้ำถึงเชื่อใจนำงมำกขนำดนี้ จื่อหรู ข้ำเป็นมำรดำของนำง แต่นำงไม่ใช่พี่สำวของเจ้ำจริง ๆ ! ”
วังซวนดึงเฟิงจื่อหรูกลับอย่ำงไร้ควำมสำมำรถ นำงตะโกนใส่เหยำซื่อเสียงดังว่ำ “เจ้ำยังไม่เข้ำใจหรือ ? ไม่ว่ำนำงจะเป็นใคร ไม่ว่ำนำงจะเป็นบุตรสำวของเจ้ำหรือไม่ก็ตำม เรำทุกคนต่ำงยอมรับนำง ! ส ำหรับเจ้ำเรำไม่สนใจว่ำเจ้ำจะยอมรับนำงหรือไม่ มันไม่เป็นไรถ้ำเจ้ำท ำไม่ได้ ! ในอนำคตไม่ว่ำเจ้ำจะมีชีวิตอยู่หรือตำยไป ไม่มีใครสนใจเจ้ำ ! ”
คนสำมคนในห้องก่อให้เกิดควำมวุ่นวำยอย่ำงมำก และเฮ่อจงวิ่งเข้ำมำจำกข้ำงนอก ยืนอยู่หน้ำเฟิงจื่อหรู เขำกล่ำวด้วยควำมเคำรพว่ำ “นำยน้อย นำยท่ำนตื่นแล้วขอรับ แต่นำยท่ำนบำดเจ็บ นำยท่ำนบอกว่ำถ้ำนำยน้อยมีอะไรให้ไปคุยที่ห้องขอรับ”
เฟิงจื่อหรูหันกลับมำและจ้องเขม็งไปที่เฮ่อจง
เฮ้อจงถอยหลังไปสองสำมก้ำวด้วยควำมกลัว จำกนั้นเขำก็ได้ยินเฟิงจื่อหรูกล่ำวว่ำ “ให้เขำมำที่นี่เพื่อพบข้ำ ! ตอนนี้ ! เดี๋ยวนี้ ! ทันที ! ”
เฮ่อจงรู้สึกถึงปัญหำ บุคลิกของนำยน้อยเปลี่ยนไปอย่ำงมำก ท ำให้เขำไม่กล้ำปฏิเสธอีกฝ่ำย แต่นำยท่ำนไม่เคยอนุญำตให้บ่ำวรับใช้ถำมเขำ !เขำลังเลและไม่รู้ว่ำควรท ำอะไร
อย่ำงไรก็ตำมเฟิงจื่อหรูหมดควำมอดทนและกรีดร้อง “องครั
