ะที่ถอย ในที่สุดเขำก็กล่ำวว่ำ “เจ้ำจะท ำอะไร ? ข้ำเป็นพ่อของเจ้ำ ! ”
“แล้วยังไร ! ” เฟิงจื่อหรูถ่มน ้ำลำยใส่เขำอย่ำงแรง และพูดอย่ำงโกรธแค้น “เจ้ำสมควรได้รับสิ่งนี้ ! ” จำกนั้นเขำก็เดินไปข้ำงหน้ำ
องครักษ์เงำทั้งสองกลัวว่ำเฟิงจินหยวนจะท ำร้ำยเฟิงจื่อหรู พวกเขำเดินไปข้ำงหน้ำทันทีเพื่อรั้งเขำไว้จำกด้ำนหลัง
เฟิงจื่อหรูโบกมือแล้วกล่ำวว่ำ “เอำแขนไปข้ำงหน้ำ อืมม, แขนซ้ำย” เขำเอำกริชไปข้ำงหน้ำ “ข้ำจะไม่ฆ่ำเจ้ำ แต่ก็ไม่ใช่เพรำะเจ้ำเป็นท่ำนพ่อของข้ำ ระหว่ำงเรำสองคนมีแต่ควำมเป็นปฏิปักษ์เท่ำนั้น ไม่มีควำมสัมพันธ์ในครอบครัว ข้ำสำบำนตอนที่อยู่บนเรือล ำนั้น ไม่ช้ำก็เร็วข้ำจะฆ่ำเจ้ำ เพื่อข้ำ เพื่อพี่สำวของข้ำ และส ำหรับทุกคนในตระกูลเฟิงที่เจ้ำฆ่ำ ข้ำจะแก้แค้น วันนี้ข้ำต้องกำรนิ้วของเจ้ำเพียงนิ้วเดียว” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำยกมือซ้ำยของเขำ “เหมือนตอนนี้ที่ข้ำเป็น แบบนี้เรำจะได้ดูเหมือนบิดำและบุตร เจ้ำว่ำข้ำพูดถูกหรือไม่ ? ”
“ไม่ เจ้ำท ำแบบนี้ไม่ได้” เหงื่อเย็น ๆ ปรำกฏขึ้นที่หน้ำผำกของเฟิงจินหยวน จิตใต้ส ำนึกของเขำตะโกนเรียกองครักษ์เงำ แต่เขำจ ำได้ถึงควำมเกลียดชังที่เฟิงจื่อหรูมีต่อคนของเฉียนโจวในทันที เขำหุบปำกที่เขำอ้ำทันที
ในเวลำนี้เขำรู้สึกเจ็บปวดอย่ำงฉับพลันจำกมือซ้ำยของเขำ เมื่อมองลงไปเขำพบว่ำองครักษ์เงำนั้นได้ลำกแขนของเขำอย่ำงแรง เฟิงจินหยวนเริ่มสงสัยว่ำข้อมือของเขำหักหรือไม่ อย่ำงไรก็ตำมควำมเจ
