็นคนโง่
ในเวลำนี้เหยำซื่อก็สำมำรถเห็นปริศนำส่วนใหญ่ได้ ถึงแม้ว่ำเฟิงจินหยวนจะไม่พูดมำกนัก แต่กำรเปลี่ยนแปลงอย่ำงมำกในสีหน้ำของเขำก็เผยให้เห็นทั้งหมด แต่จิตใจของเหยำซื่อยังคงแตกต่ำงจำกคนปกติ เมื่อสิ่งที่มำถึงสถำนกำรณ์ปัจจุบัน แม้ว่ำนำงจะเกลียดเฟิงจินหยวนมำกและหวังว่ำเขำจะตำยทันที แต่นำงก็ไม่ได้ต ำหนิเฟิงจินหยวนไปเสียทีเดียว แต่เป็น “เพรำะนำงสำมำรถหลอมเหล็กได้ ! มันเป็นของนำง ! ดูสิหลังจำกที่ทุกคนพูดและท ำ ถ้ำนำงไม่หนีไป จื่อหรูจะเจอสถำนกำรณ์แบบนี้ได้อย่ำงไร”
เมื่อเร็ว ๆ นี้เฟิงจื่อหรูไม่พอใจอย่ำงมำกกับสิ่งที่เหยำซื่อกล่ำว ถ้ำไม่ใช่เพรำะเขำเตือนตัวเองว่ำนำงเป็นมำรดำของเขำ เขำจะเอำเศษผ้ำยัดเข้ำไปในปำกของผู้หญิงคนนั้น
แต่ในท้ำยที่สุดเหยำซื่อคือมำรดำผู้ให้ก ำเนิดของเขำ แม้ว่ำเขำจะเกลียดนำง เขำก็ไม่สำมำรถท ำสิ่งนั้นได้ แม้กระนั้นควำมเกลียดชังนี้จะต้องมีกำรระบำย ในเวลำนี้วังซวนดึงกริชออกมำและยื่นมันไว้ที่ตรงหน้ำเฟิงจื่อหรู จำกนั้นนำงก็ชี้ไปที่เฟิงจินหยวน และกล่ำวว่ำ “นำยน้อยต้องแก้แค้นให้กับนิ้วที่ถูกตัดไปเจ้ำค่ะ เมื่อคนร้ำยถูกจับได้ นำยน้อยจะปล่อยเขำไปได้อย่ำงไร”
ตำของเฟิงจื่อหรูเป็นประกำยวำบขึ้น เมื่อแสงเริ่มส่องจำกดวงตำของเขำเมื่อเขำมองเฟิงจินหยวน คนอื่นอำจไม่ได้คิดอะไรมำกมำย แต่มันท ำให้เฟิงจินหยวนรู้สึกหวำดกลัวอย่ำงยิ่ง เขำพยำยำมอย่ำงดีที่สุดที่จะอดทนกับควำมเจ็บปวดในร่ำงกำยของเขำในขณ
