“จะถือสำได้อย่ำงไร เจ้ำ…ควำมคิดของเจ้ำ ข้ำจะยอมรับอย่ำงแน่นอน” เขำเก็บกริชไว้ในแขนเสื้อแล้วเบนสำยตำจำกเฟิงหยูเอง หันไปหำซวนเทียนหมิงและกล่ำวว่ำ“หมิงเอ๋อก่อนออกเดินทำง เมื่อเรำทั้งคู่จำกไป นำงจะอยู่คนเดียวในพระรำชวังแห่งนี้”
ซวนเทียนหมิงถอนหำยใจ และพยักหน้ำ “มีคนรอดชีวิตจำกเฉียนโจวที่ข้ำต้องส่งไปยังทำงกำรเป็นกำรส่วนตัว พี่เจ็ดไปหำเสด็จพ่อ จำกนั้นไปรอเรำที่ต ำหนักศศิเหมันต์”
เมื่อทุกคนออกจำกพระรำชวัง ในที่สุดเฟิงหยูเองก็รู้สึกแย่ลงเพรำะซวนเทียนฮั่วต้องไปทำงตะวันออกเพื่อควบคุมกองทัพของบุชง นำงไม่สำมำรถจินตนำกำรได้ว่ำซวนเทียนฮั่วซึ่งเป็นเหมือนเทพเซียนจะต้องมำน ำทัพ และมีเพียงควำมคิดเดียวที่นึกถึง : เป็นกำรใช้คนที่ไม่เหมำะสมกับหน้ำที่ !
นำงไม่พูดตลอดทำงกลับไปที่ต ำหนักหยู เฟิงหยูเองส่งเหยำเซียนไปในมิติของนำง จำกนั้นน ำคนจำกเฉียนโจวออกมำ ชำยคนนี้ยังหมดสติอยู่ซวนเทียนหมิงพำชำยคนนี้ไปยังทำงกำร แล้วแจ้งรับสั่งของฮ่องเต้ไปยังซูจิงหยวน ซูจิงหยวนจัดให้มีกำรประหำรชีวิตทันทีในเวลำสำมวัน
เนื่องจำกนัดกับซวนเทียนฮั่วไว้ เมื่อซวนเทียนหมิงกลับมำทั้งสองก็พร้อมที่จะเข้ำพระรำชวังอีกครั้งทันที อย่ำงไรก็ตำมเฟิงจื่อหรูกล่ำวว่ำ“ท่ำนพี่ช่วยเตรียมรถม้ำให้ข้ำ และส่งข้ำกลับตระกูลเฟิงก่อนขอรับ ! ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดคุยกับเฟิงจื่อหรู “เจ้ำจะรอจนกว่ำข้ำจะกลับมำจำกกำรไปเยี่ยมพราชำยำหยุนได้หรือไม่ ? ”
