ไรก็ตำมนำงเห็นด้วยกับเฟิงจื่อหรู “เมื่อได้รับกำรรักษำหลังจำกกลับไปที่เมืองหลวง เจ้ำจะไปที่ค่ำยทหำรกับข้ำ และเจ้ำจะได้เรียนรู้ทักษะกำรต่อสู้จำกทหำร เจ้ำจะได้เรียนรู้ยุทธศำสตร์กำรศึกจำกกลุ่มสนับสนุน เจ้ำจะขี้เกียจไม่ได้”
เฟิงจื่อหรูพยักหน้ำ “ท่ำนพี่ไม่ต้องกังวล ข้ำรู้ว่ำข้ำต้องกำรอะไร” ขณะที่เขำพูดเขำดูเหมือนจะมีจิตวิญญำณสูง นี่เป็นท่ำทำงของเด็กอำยุแปดขวบได้อย่ำงไร ? มันเป็นเพียงแค่ควำมแก่แดดที่ท ำให้เฟิงหยูเองรู้สึกเศร้ำเล็กน้อย ถ้ำเป็นไปได้นำงอยำกให้น้องชำยของนำงเชื่อฟังกว่ำนี้หน่อย นำงจะกำงปีกเพื่อปกป้องเขำและท ำให้เขำมีควำมสุขในวัยเด็ก
กำรเดินทำงยังคงด ำเนินต่อไป และในที่สุดประสำทของเฟิงหยูเองก็เริ่มผ่อนคลำย พิงซวนเทียนหมิง นำงก็หลับสนิทหลังจำกนั้นไม่นำน ซวนเทียนหมิงกอดผู้หญิงคนนี้ไว้แน่นในอ้อมกอดของเขำ และควำมปวดใจที่ไม่สำมำรถแสดงออกมำได้ปรำกฏขึ้น
เนื่องจำกบำนซูต้องให้เหยำเซียนช่วยเขำ และเนื่องจำกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลำนี้พวกเขำจะต้องเข้ำไปในพระรำชวังเพื่อคำรวะฮ่องเต้ ดังนั้นซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองจึงไม่กลับไปที่ค่ำยทหำร พวกเขำกลับไปที่เมืองหลวงแทน
ในที่สุดเมื่อพวกเขำผ่ำนประตูของเมืองหลวง เฟิงหยูเองจับหน้ำอกนำงแน่นรู้สึกว่ำหัวใจของนำงหล่นลงมำจำกสถำนที่ที่อันตรำยมำกก่อนที่จะกลับไปยังต ำแหน่งเดิม
นำงยิ้มอย่ำงขมขื่น “ในอดีตที่ผ่ำนมำข้ำไม่คิดว่ำเมืองหลวงจะท ำให้ข้ำสงบจิตสงบใจ แต่
