ะรู้ว่ำเป็นเพรำะเหยำเซียนเมำหรือโกรธ แต่ใบหน้ำของเขำเป็นสีแดง ขณะที่เขำพยำยำมอย่ำงดีที่สุดที่จะตบโต๊ะขณะตะโกน “ไอ้สำรเลวผู้นั้นเป็นใคร ? ใช่เฟิงจินหยวนหรือไม่ ? ข้ำจะสับมันเป็นชิ้น ๆ !”
เมื่อพูดอย่ำงนี้ เขำก็รีบออกไปข้ำงนอก แต่ซวนเทียนหมิงหยุดเขำอย่ำงรวดเร็ว เฟิงหยูเองท ำอย่ำงดีที่สุดเพื่อให้ค ำแนะน ำ “ใจเย็น ๆ แม้ว่ำท่ำนจะสับเขำ ท่ำนต้องหำยเมำเพื่อท ำมัน ! ท ำไมถึงบอกว่ำกำรดื่มจะท ำลำยสิ่งต่ำง ๆ ดูสิ ท่ำนไม่สำมำรถท ำให้คนอื่นตื่นเต้นได้ ! ”
ครำวนี้เหยำเซียนรู้สึกว่ำเขำเมำแล้ว ไม่นำนหลังจำกยืนขึ้นเขำก็เริ่มเซไปเซมำ หลังจำกโอนไปเอนมำสองสำมครั้งเขำก็นั่งลง
เฟิงหยูเองถอนหำยใจอย่ำงไร้ควำมปรำณี แต่ฮ่องเต้ก็ลูบเครำขณะจ้องมองตำเบิกกว้ำง และตะโกนว่ำจะแก้แค้นให้เฟิงจื่อหรู ทั้งสองมองหน้ำกันและเริ่มตะโกน ! รำวกับว่ำพวกเขำแข่งขันกัน
ฮ่องเต้กล่ำวว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะก ำจัดตระกูลของมันทั้งหมด ! ”
เหยำเซียนกล่ำวว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะล้ำงตระกูลของมันทั้งหมด ! ”
ฮ่องเต้ยังกล่ำวต่อไปว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะขุดหลุมศพบรรพบุรุษของมัน ! ”
เหยำเซียนยังกล่ำวต่ออีกว่ำ “ผู้เฒ่ำคนนี้จะใช้ปืนกล และท ำลำยประเทศของมัน ! ”
ฮ่องเต้กลืนน ้ำลำยลงคอและเกือบจะส ำลัก “ปืนกลคืออะไร ? ปืนกลคืออะไร ?
ก่อนที่จะตอบค ำถำมนี้ได้ หัวของเหยำเซียนก็เอนไปทำงด้ำนข้ำง และเขำก็ผล็อยหลับไปบนโต๊ะ
ฮ่องเต้นั้นไม่ค่อยดีนักในขณะที่เขำนั่งเอนตัวลง
