พริบตำในตอนแรก จำกนั้นเขำหันไปมองซวนเทียนหมิงและเฟิงจื่อหรู เขำต้องกำรที่จะพูดอะไรบำงอย่ำง แต่เขำก็ยังเลือกที่จะถำมจำงหยวน “เจ้ำหมำยถึงกำรพูดว่ำมีกำรเคลื่อนไหวจำกที่รักของข้ำหรือ ? ”
จำงหยวนกล่ำวว่ำ “พราชำยำหยุนกล่ำวว่ำ นำงเหม็นกลิ่นสุรำและได้กลิ่นมันแต่ไกล นำงไม่สำมำรถหลับได้ ดังนั้น…”
“ข้ำไม่ดื่มแล้ว ! เอำมันไปให้พ้น ! ” ฮ่องเต้ตัดสินใจทันทีและบอกกับเหยำเซียนว่ำ “ในอนำคตเรำจะไม่ดื่มในพระรำชวัง ชำยำของข้ำไม่ชอบกลิ่นของเล้ำองุ่น”
ในที่สุดจำงหยวนก็ถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก แต่เขำก็ไม่สบำยใจอย่ำงที่เขำได้ยินฮ่องเต้กล่ำวว่ำ “ครั้งต่อไปเรำจะแอบไปดื่มที่คฤหำสน์เหยำของเจ้ำ”
ค ำพูดเหล่ำนี้เกือบจะท ำให้จำงหยวนหลั่งเลือด ขันทีทนมำนำน แต่ไม่สำมำรถที่จะพูดได้ว่ำ “เพียงแค่ฝ่ำบำทดื่ม พราชำยำหยุนก็ไม่เต็มใจที่จะพบฝ่ำบำท”
องค์ฮ่องเต้เหี่ยวเฉำทันที
เฟิงหยูเองดึงเหยำเซียนอย่ำงรวดเร็ว “ท่ำนปู่หยุดดื่ม ข้ำมีเรื่องเร่งด่วนเจ้ำค่ะ” ในขณะที่พูดอย่ำงนี้นำงกลัวว่ำเหยำเซียนจะไม่เงียบขรึม นำงรีบน ำเฟิงจื่อหรูและยกมือซ้ำยให้เหยำเซียนเพื่อดู “คนของเฉียนโจวท ำเช่นนี้ นิ้วของเขำที่มือซ้ำยถูกตัดไป”
“อะไรนะ ? ” เหยำเซียนหยุดดื่มทันที เคำะขวดเหล้ำองุ่นดี ๆ ณ เวลำนี้กลิ่นเหล้ำองุ่นเต็มในอำกำศอย่ำงแท้จริง แต่ไม่ว่ำจะเป็นจำงหยวนหรือฮ่องเต้ไม่ต้องกังวลกับกลิ่นของเหล้ำองุ่น นิ้วที่หำยไปของเฟิงจื่อหรูท ำให้พวกเขำงงงวย ใครจ
