แก้ตัวทุกอย่ำงเพื่อเชิญใต้เท้ำเหยำเข้ำมำในพระรำชวัง แม้ว่ำใต้เท้ำเหยำจะอยู่ที่ร้ำนห้องโถงสมุนไพร ฝ่ำบำทก็ยังสำมำรถเรียกได้ ฝ่ำบำทแกล้งเจ็บป่วยสำมครั้งเพื่อให้ใต้เท้ำเหยำมำดูพะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองเอำมือก่ำยหน้ำผำก นี่มันช่ำงน่ำร ำคำญกว่ำกำรกังวลเรื่องควำมรัก
ขณะที่พวกเขำก ำลังพูด เสียงของฮ่องเต้ตะโกนจำกข้ำงใน “หยวนน้อย! ไปเอำสุรำอีกขวดมำให้เรำ ! ”
ทันใดนั้นเสียงของเหยำเซียนก็มำทันที “เอำมำ 2 ขวด ! ”
เฟิงหยูเองซ่อนตัวอยู่หลังซวนเทียนหมิง “ข้ำจัดกำรสิ่งนี้ไม่ได้ ข้ำจะปล่อยให้เจ้ำจัดกำร”
ซวนเทียนหมิงก็เดือดร้อนอย่ำงยิ่งเมื่อเขำเริ่มเดินเข้ำไป
จำงหยวนยั่วยุอยู่ข้ำงหลังเขำ ในขณะที่วิ่งเหยำะ ๆ เขำกล่ำวว่ำ “ฝ่ำบำทอย่ำตะโกนพะยะค่ะ ! ข้ำจะบอกฝ่ำบำทว่ำต ำหนักศศิเหมันต์ได้ส่งคนมำแจ้งเรำพะยะค่ะ หำกฝ่ำบำทยังคงดื่ม พราชำยำหยุนจะมีอำกำรปวดหัวและนอนไม่หลับ ข้ำจะปล่อยให้ฝ่ำบำทท ำแบบนี้ไม่ได้พะยะค่ะ! ”
เมื่อได้ยินกำรกล่ำวถึงพราชำยำหยุน ฮ่องเต้ก็เข้ำมำแทนที่ ร่ำงกำยของเขำสั่น และเขำจ้องมองไป
เหยำเซียนดื่มหนักมำ ถือจอกสุรำของเขำด้วยมือเดียว เขำไม่ลืมที่จะหัวเรำะเยำะฮ่องเต้ “เจ้ำคือเจ้ำนำย แต่เจ้ำกลัวชำยำของเจ้ำ ! ”
เฟิงหยูเองวิ่งไปข้ำงหน้ำด้วยควำมกลัวและปิดปำกของเหยำเซียนจำกนั้นนำงก็กระซิบอย่ำงเงียบ ๆ ในหูของเขำ “ท่ำนปู่ ท่ำนไม่ต้องกำรมีชีวิตอีกต่อไปหรือ ? หยุดพูดเร็ว”
ฮ่องเต้เห็นเฟิงหยูเองปรำกฏตัว และกระ
