่นสุรำไปถึงต ำหนักศศิเหมันต์อันไกลโพ้น นำงบอกว่ำกลิ่นเหม็นมำก และนำงก็นอนไม่หลับ นำงส่งข้ำเพื่อมำดูว่ำเหล้ำองุ่นขวดไหนในห้องโถงสวรรค์หกหรือไม่”
จำงหยวนยิ้ม “ไหที่สองแล้ว พราชำยำน่ำอัศจรรย์จริง ข้ำจะให้คนจัดกำรทันที เรำต้องไม่รบกวนพราชำยำ”
“ดี” บ่ำวรับใช้พยักหน้ำ “จำกนั้นข้ำขอตัวกลับก่อน โอ้ ใช่แล้ว ข้ำได้ยินมำว่ำหมอเหยำเข้ำมำในพระรำชวังหรือ ? ”
จำงหยวนไม่กล้ำซ่อนมันโดยกล่ำวว่ำ “แน่นอน ในขณะนี้เขำอยู่กับฝ่ำบำท… ตอนนี้เขำก ำลังติดตำมฮ่องเต้เพื่อศึกษำใบสั่งยำใหม่”
“อ่ำ” บ่ำวรับใช้พยักหน้ำ “จำกนั้นข้ำหวังว่ำพวกเขำจะสำมำรถหำใบสั่งยำที่มีประสิทธิภำพในกำรเลิกดื่มได้”
สีหน้ำของซวนเทียนหมิงย ่ำแย่ลงในขณะที่เขำพำชำยำและน้องเมียไปข้ำงหน้ำ จำงหยวนก ำลังจะกลับเข้ำไปในห้องโถง เขำเห็นกลุ่มเดินมำหำเขำ เขำเดินไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วเพื่อต้อนรับพวกเขำ “โอ้ ! องค์หญิง ท ำไมท่ำนมำ ? ท่ำนไม่ได้ไปที่ค่ำยทหำรหรือพะยะค่ะ ? ”
ซวนเทียนหมิงโบกมือแล้วตะคอกพร้อมจ้องที่จำงหยวน “ข้ำไม่ได้บอกให้เจ้ำจับตำดูตำแก่เพื่อให้แน่ใจว่ำเขำจะไม่ดื่มไม่ใช่หรือ ? ”
จำงหยวนเกือบร้อง “ฝ่ำบำทไม่มีอะไรท ำขอรับ ! ตอนเที่ยงฝ่ำบำททรงส่งบ่ำวรับใช้ผู้นี้ไปที่ต ำหนักศศิเหมันต์เพื่อส่งมอบถั่วสนที่ปอกเปลือกเมื่อบ่ำวรับใช้ผู้นี้ออกไป เขำก็ส่งคนไปเชิญใต้เท้ำเหยำมำพะยะค่ะ ฮ่ำๆ ข้ำจะไม่ปิดบังองค์ชำย ข้ำจับตำดูฝ่ำบำทไม่ได้พะยะค่ะ ฝ่ำบำทจะหำข้อ
