นำงรู้สึกถึงร่ำงกำยของเด็กชำยที่สั่น มีควำมเกลียดชังในร่ำงกำยที่สั่นพร้อมกับควำมกลัว ควำมกลัวครั้งแรกของเขำที่ฆ่ำคนจะอยู่ในใจของเขำเป็นเวลำหลำยปี ในควำมเป็นจริงจะคงอยู่ตลอดชีวิต แต่ในเวลำเดียวกันด้วยควำมเกลียดชังและควำมกลัวแบบนี้ เขำจะไม่พูดเกี่ยวกับควำมชอบธรรมมำกเท่ำกับเหยำซื่อ อนำคตของเขำจะไม่ยำกอีกต่อไป
ซวนเทียนหมิงสั่งให้คนจัดกำรศพ เขำหันหน้ำไปทำงเจ้ำของเรือเจ้ำของเรือไม่กล้ำก้ำวไปข้ำงหน้ำ เขำกวักมือเรียกอีกฝ่ำย “มำนี่สิ”
เจ้ำของเรือที่ซ่อนตัวตลอดเวลำ เขำได้ยินกำรสนทนำระหว่ำงทั้งสองฝ่ำยชัดเจน เขำรู้ว่ำตัวตนของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ำเขำในเวลำนี้ เมื่อเขำได้ยินซวนเทียนหมิงเรียกเขำมำ เขำก็ตะกำยไปข้ำงหน้ำทันทีแล้วคุกเข่ำบนพื้นเสียงดังกล่ำวว่ำ “ข้ำน้อยคำรวะองค์ชำยเก้ำพะยะค่ะ !องค์ชำยได้โปรดไว้ชีวิตข้ำน้อยด้วยเถิดพะยะค่ะ ! ”
ซวนเทียนหมิงหัวเรำะเยำะ “เจ้ำท ำอะไรผิดไป ท ำไมเจ้ำถึงขอร้ององค์ชำยผู้นี้ให้ไว้ชีวิตเจ้ำ”
ชำยคนนั้นโค้งค ำนับอีกครั้ง “ข้ำน้อยไม่ทรำบว่ำคนเหล่ำนั้นมำจำกเฉียนโจว และให้พวกเขำลงเรือ นี่คือควำมผิดร้ำยแรง ข้ำน้อยยอมรับควำมผิดนี้ แต่ขอให้องค์ชำยทรงให้อภัยด้วยพะยะค่ะ” หลังจำกท ำงำนล่องเรือมำนำนหลำยปี เขำก็ฉลำดมำก เขำรู้ว่ำเขำเป็นคนประเภทไหนและอะไรที่เขำไม่สำมำรถท ำได้ เขำยังสำมำรถบอกได้ว่ำคนประเภทใดไม่สำมำรถให้เหตุผลได้ ซวนเทียนหมิงเป็นคนแบบนั้น ! หำกเขำยอมรับควำมผิดของเขำ
