อย่ำงเหมำะสม บำงทีเขำอำจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แม้กระนั้นถ้ำเขำปฏิเสธ มีแนวโน้มที่จะจบลงด้วยควำมตำย
ซวนเทียนหมิงมองดูเขำชั่วขณะหนึ่งและไม่ได้พูดอะไรเลย เจ้ำของเรือเพิ่งได้รับเงินเพื่อบรรทุกแขก ส ำหรับผู้คนจำกเฉียนโจวที่แอบเข้ำมำในรำชวงศ์ต้ำชุนถือเป็นควำมผิดของตระกูลซวนของเขำ มันไม่ใช่ควำมผิดของพลเมือง กำรพูดของเขำเป็นคนที่ท ำให้ปราชำชนของเขำหวำดกลัว
เขำลอบถอนใจกับตัวเองและพูดด้วยน ้ำเสียงที่อ่อนโยน “ลุกขึ้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้ำ” เขำกล่ำวต่อว่ำ “ท ำไมเรือของเจ้ำถึงย้อนกลับมำ ?”
เจ้ำของเรือถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอกแล้วตอบว่ำ “ระหว่ำงทำงเรำเจอพำยุ ท ำให้เรำต้องย้อนกลับพะยะค่ะ ไม่ปิดบังจำกองค์ชำย แต่กำรย้อนกลับมำ เกิดเรื่องที่แม่น ้ำเป็งขึ้นหลำยครั้งในแต่ละเดือน โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเนื่องจำกตอนนี้เป็นช่วงกลำงฤดูใบไม้ร่วง เมื่อลมแรงเกินไป ถ้ำเรำไม่ย้อนกลับมำก็มีโอกำสที่เรือจะล่มได้พะยะค่ะ”
ซวนเทียนหมิงพยักหน้ำ เมื่อเขำมำที่นี่ในอดีต เขำก็เคยได้ยินเกี่ยวกับสถำนกำรณ์เช่นนี้ ดังนั้นเขำจึงไม่ได้ขออะไรเพิ่มเติมและเอ่ยว่ำ “เจ้ำไปได้ ดูแลกำรแล่นเรือ น ำแขกบนเรือล ำนี้ไปอย่ำงปลอดภัย” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขำมองเข้ำไปในแม่น ้ำอีกครั้ง ผู้คนที่มีชีวิตขึ้นฝั่งแล้วและคนตำยจมลงไปที่ก้นแม่น ้ำ ควำมเจ็บปวดที่เจำะทะลุหัวใจของเขำอีกครั้ง “อำเอง” เขำก้มหน้ำลงเล็กน้อยแล้วกระซิบ “ให้เงินกับแขกบนเรือ”
เฟิงหยูเองพยั
