นนำงก็แจกผู้คนน ำไปแจกที่ห้องอื่น นำงคิดอีกเล็กน้อยแล้วน ำขนมออกมำชิ้นหนึ่ง นำงเดินไปรอบ ๆ เรือแล้วมอบให้เด็ก ๆ ที่กลัว
ฝนตกหนักหยุดประมำณเที่ยง และพระอำทิตย์ก็ออกมำไม่นำน ทุกคนถอนหำยใจด้วยควำมโล่งอก เจ้ำของเรือมำถำมซวนเทียนหมิงสองสำมครั้งว่ำเขำอยำกกินอะไร เรือมีปลำสองสำมตัวที่สำมำรถย่ำงได้ ซวนเทียนหมิงคิดเล็กน้อยแล้วสั่งให้ท ำซุป อย่ำงไรก็ตำมมันจะไม่ใช่ส ำหรับเขำ มันจะถูกแบ่งระหว่ำงแขกทุกคนบนเรือ เจ้ำของเรือไม่ได้พูดอะไรเลยและไปจัดกำร และเขำก็ท ำอย่ำงเชี่ยวชำญ
หลังจำกควำมวุ่นวำย ทุกคนหมดแรง เมื่อเฟิงหยูเองนอนลงบนเตียงถัดจำกเฟิงจื่อหรู นำงก็นอนหลับเช่นกัน ซวนเทียนหมิงนอนอยู่ข้ำง ๆ นำงขณะที่กอดนำงไว้แน่นกลัวว่ำผู้หญิงคนนี้จะไม่หลับอย่ำงสงบและเตะเขำตกเตียง
พวกเขำนอนหลับจนถึงเที่ยงคืน ขณะที่เฟิงหยูเองตื่นขึ้นมำด้วยควำมร้อน ในควำมฝันของนำง นำงรู้สึกรำวกับมีเตำไฟอยู่ข้ำง ๆ นำง เมื่อควำมคิดนี้ปรำกฏขึ้น จิตใจของนำงก็ตกใจและนำงก็ลืมตำทันที
ในช่วงเวลำเดียวกันที่นำงลืมตำ ซวนเทียนหมิงก็ลืมตำเช่นกัน จำกนั้นเขำก็ถำมนำงอย่ำงเงียบ ๆ “มันคืออะไร ? ”
เฟิงหยูเองรู้สึกว่ำร่ำงกำยเฟิงจื่อหรูร้อน มันร้อนมำก
“จื่อหรูมีไข้” นำงลุกขึ้นนั่ง จำกนั้นนำงก็เอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนำงแล้วดึงเทอร์โมมิเตอร์ออกมำ
ซวนเทียนหมิงก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมอง จำกนั้นเขำก็จับมือซ้ำยที่นิ้วหำยไปหลังจำกมองไปครู่หนึ่งเขำขมวดคิ้วแล้
