ร้ายประสาทของนางด้วย นางทรุดลงไปที่ดาดฟ้าทันทีและไม่กล้ากอดเฟิงจื่อหรูแรง นางทำได้แค่ร้องไห้
เฟิงจื่อหรูกลัว ในความคิดของเขา พี่สาวของเขาเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ไม่มีอะไรในโลกที่สามารถทำให้นางล้มลงได้ แม้เหยาซื่อตื่นขึ้นมาและพูดทุกสิ่งเหล่านี้ ถึงแม้เฟิงหยูเองจะมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรง แต่ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเศร้าโศก มันแตกต่างจากสถานการณ์ปัจจุบันที่พวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เขาใช้มือเล็ก ๆ ของเขาเช็ดน ้าตาของเฟิงหยูเองอย่างอ่อนโยน แต่น ้าตาที่ผสมกับสายฝน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาก็ไม่สามารถเช็ดพวกมันออกไปได้ทั้งหมด เฟิงจื่อหรูกังวลเล็กน้อยและกล่าวว่า “ท่านพี่อย่าร้องไห้ เฟิงจื่อหรูไม่เจ็บ ไม่เจ็บจริง ๆ นี่คือการบาดเจ็บภายนอกทั้งหมดพวกมันจะดีขึ้นหลังจากได้พัก พี่เขยพูดแล้ว หากร่างกายของผู้ชายไม่มีแผลเป็น เขาจะเรียกว่าผู้ชายได้อย่างไร ! ”
อาการบาดเจ็บจากภายนอกจะได้รับการรักษาในที่สุด นี่คือสิ่งที่เฟิงหยูเองรู้โดยธรรมชาติ แต่ความปวดใจของนางอยู่ที่นิ้วของเด็ก นางมองแล้วพบว่านิ้วของเขาถูกตัดไป หลังจากผ่านไปหลายวันแล้วก็ไม่สามารถเชื่อมต่อได้อีก
นับตั้งแต่นางมาถึงโลกนี้นางกระตือรือร้นที่จะได้รับชัยชนะ นางไม่เพียงแต่ต้องแสวงหาการแก้แค้นให้กับเจ้าของร่างเดิม นางยังต้องใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบาย นางทำอย่างดีที่สุดเพื่อป้องกันมันโดยกลัวว่าศัตรูจะแก้แค้นคนท
