ี่อยู่ข้างนาง อย่างไรก็ตามแม้ว่านางจะระมัดระวังอย่างมาก นางก็ยังไม่สามารถปกป้องเด็กคนนี้ได้ ถ้าเหยาซื่อเห็นเฟิงจื่อหรูถูกตัดนิ้ว เหยาซื่อจะไม่สามารถให้อภัยนางใช่หรือไม่
นางจับมือของเฟิงจื่อหรูและถูนิ้วที่หายไปซ ้า ๆ บาดแผลเริ่มตกสะเก็ดแล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังคงเป็นแผลเปิดอยู่ นางถามเฟิงจื่อหรู “เจ้าเจ็บหรือไม่ ? ”
เฟิงจื่อหรูอยากจะบอกว่ามันไม่เจ็บ แต่นางยังถูแผล มันจะไม่เจ็บได้อย่างไร เขากัดฟันของเขาและพยักหน้าพูดว่า “เจ็บ มันเจ็บมาก”
“มันน่าจะปวด” การจ้องมองของเฟิงหยูเองเปลี่ยนไป ความทุกข์ยากก่อนหน้านี้ได้หายไปและความเย็นชาก็ปรากฏขึ้น นางบอกเฟิงจื่อหรู“เก็บความเจ็บปวดนี้ไว้ในใจ แม้ว่าจะมีวันหนึ่งที่ความเจ็บปวดนี้หายไปอย่าลืมเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนี้ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเจ้าไม่ลืมคนที่พยายามจะฆ่าเจ้า”
เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล ข้าจะจำพวกเขาไว้ทั้งหมด ข้าจำได้ว่าหน้าตาทั้งหมดได้ ข้าจำน ้าเสียงทั้งหมดได้ ข้าจะไม่ลืมแน่นอนขอรับ”
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองก็เริ่มหัวเราะ เอื้อมมือไปลูบหัวน้องชายของนาง นางพูดอย่างไร้ประโยชน์ “เด็กโง่ อะไรคือจุดของการจดจำพวกเขาพี่สาวของเจ้าจะให้เจ้าแก้แค้นพวกเขาด้วยตัวเองในภายหลัง อย่างไรก็ตามการแก้แค้นที่แท้จริงนั้นเป็นสิ่งที่ต้องจัดการกับผู้คนที่สนับสนุนพวกเขา”
เฟิงหยูเองจ้องมองเฟิงจื่อหรู ในทันใดนั้นเฟิงหยูเองก็สามารถเห็นรูปลักษณ์ที่คุ้นเคยอย่างมา
