งพี่สาวของเขา พวกเขาจะต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน และปกป้องซึ่งกันและกันมีดในมือของเขาเป็นตัวแทนของการเริ่มต้นของการกำหนด ผู้คนที่อยู่ตรงข้ามกับเขาเป็นหนามที่ต้องถูกลบออกจากเส้นทางของเขาด้วยมีดเมื่อหนามถูกตัด เขาจะโตขึ้น
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า จับมีดทหารไว้แน่น
ผู้คนจากเฉียนโจวถูกจับกุมโดยองครักษ์เงา ไม่มีใครสามารถเคลื่อนไหวได้ บานซูก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ในเวลานี้เขากำลังยื่นมือของคนของเฉียนโจวออกมา และพูดกับเฟิงจื่อหรู “นายน้อย ถือมีดของท่านให้มั่นคง และผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้จะจับนิ้วมือของมันเอง ตัดออกทีละนิ้ว เมื่อท่านคุ้นเคยกับทักษะนี้แล้วท่านสามารถตัดได้มากขึ้นในครั้งเดียว เมื่อนิ้วถูกตัดออกให้ตัดมือออก ตราบใดที่ท่านต้องการ ท่านสามารถตัดพวกมันจนกว่าพวกมันจะไม่เหลือชิ้นดี ! ไม่ต้องกังวลนี่คือจุดจบที่พวกมันสมควรได้รับ”
เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “ข้าไม่กลัว” จากนั้นเขาก็ก้าวไปข้างหน้า และยื่นมีดออกมาที่นิ้วชี้ของคนเฉียนโจว “ถ้าข้าไม่กล้าฆ่าคนและต้องการการปกป้องในทุกที่ที่ข้าไป จะสมกับที่เป็นน้องชายขององค์หญิงจี่อันได้อย่างไร ? ข้าจะกล้าหวังที่จะคิดต่อสู้เคียงข้างท่านพี่กับพี่เขยในสนามรบได้อย่างไร ? บานซูจับมือมันไว้ ข้าจะลงมือแล้ว ! ”
หลังจากพูดอย่างนี้ มีดทหารก็ฟันลงมา ด้วยชิ้นส่วนสี่นิ้วถูกตัดจากมือของคนของเฉียนโจว !
