ะทำให้มั่นใจได้ ในความเป็นจริงผ้าห่มยังคงให้ความรู้สึกชุ่มชื้น
ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วและเรียกคนเรือว่า “เอาผ้าห่มเหล่านี้ออกไปทั้งหมด”
ชาวเรือมองดูเขาและเอาผ้าห่มออกไปอย่างเชื่อฟังมาก เขาพูดกับซวนเทียนหมิงว่า “ท่านต้องคิดให้ดี แม่น ้าสายนี้อากาศเย็นตลอดคืน ข้าเห็นว่าท่านไม่ได้นำกระเป๋ามามาก หากท่านแม่สบาย เรือลำนี้ไม่มีหมอรักษาท่านนะขอรับ”
ซวนเทียนหมิงโบกมืออย่างขุ่นเคือง “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ ! ” คนเรือหันหลังกลับ และปิดประตูด้านหลังเขา
เฟิงหยูเองเริ่มทำความสะอาดห้องเล็ก ๆ นี้ทันที หลังจากคิดไปเล็กน้อยอย่างไรก็ตามนางไม่ได้นำสิ่งต่าง ๆ ออกมาจากมิติของนาง นางพูดกับเขาว่า “เราจะนำผ้าห่มออกมาเมื่อถึงเวลานอน ด้วยวิธีนี้จะไม่มีใครพบว่ามันแปลกเมื่อพวกเขาเห็นมัน”
“อืม” ซวนเทียนหมิงพยักหน้า อย่างไรก็ตามเขาพูดกับนางว่า “จะเป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าเข้าไปในมิติของเจ้าเพื่อพักผ่อนสักพัก ข้าจะอยู่ที่นี่เพื่อจับตาดู”
“ข้าไม่ง่วง” นางนอนหลับได้อย่างไร หลังจากนั่งอยู่พักหนึ่งการเคลื่อนไหวข้างนอกก็ค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนที่อยู่ข้างนอกคงอยู่บนเรือหมดแล้ว
เรือเริ่มแล่นอย่างรวดเร็ว พวกเขาได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก“เรือออกไปแล้ว ! ” ทันใดนั้นเรือก็แกว่งไปมาเล็กน้อย หลังจากที่มั่นคงพวกเขาจะรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาล่องอยู่ในแม่น ้าแล้ว
นับตั้งแต่เฟิงหยูเองมาที่ราชวงศ์ต้าชุน นี่เป็นครั้งแรกที่นางนั่งเรือ
