น ท่านพ่อแตกต่างไปจากเดิมหรือไม่ ? ” คำพูดของนางเป็นคำถามเนื่องจากนางไม่แน่ใจ เพราะอารมณ์เดิมของเหยาเซียนเป็นจริงเหมือนกันกับอารมณ์เดิมของเฟิงหยิน มันเป็นเพียงว่าเขาเป็นคนเย็นชากับนาง
นางบอกว่าเหยาเซียนเปลี่ยนไป แต่เหยาเซียนบอกนางว่า “ทุกคนเปลี่ยนแปลงไป เป็นไปไม่ได้ที่บางคนจะผ่านหลาย ๆ สิ่งไปและยังคงเหมือนเดิม นี่คือการเติบโตปกติสำหรับทุกคน อย่างไรก็ตามมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ยังคงเหมือนเดิม เจ้า…”
เขาต้องการที่จะพูดต่อ แต่เขารู้สึกว่าการพูดอะไรต่อไปกับผู้หญิงในสมัยโบราณ นั้นเป็นการเสียเวลาเปล่า แต่เดิมคนผู้นี้เป็นเหมือนฮ่องเต้และไม่มีความรู้สึกเห็นใจมากนัก คนผู้นี้ใจดีและมีอิสระ สำหรับเขาที่จะพูดกับผู้หญิงที่ป่วยที่กำลังนอนอยู่บนเตียง มันเป็นความทุกข์อย่างแท้จริง นอกจากนี้เขาไม่ใช่บิดาแท้ ๆ ของนาง ไหนเลยจะมีความรักที่แท้จริง
เหยาเซียนโบกมือและกล่าวตรง ๆ ว่า “อยู่ในคฤหาสน์นี้และรักษาอาการบาดเจ็บของเจ้า หลังจากหายแล้วข้าจะส่งคนไปให้เจ้า หากเฟิงจินหยวนตัดสินใจที่จะไปที่ทางการเพื่อร้องเรียนเกี่ยวกับการโจมตีของเจ้า ไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้ ถ้าเขาไม่ไปก็คงเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของอาเองและองค์ชายเก้า จำไว้ว่าเจ้าต้องพึ่งพาอาเองเพื่อความอยู่รอด อย่าทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย” หลังจากพูดอย่างนี้เขามองไปที่เฟิงจื่อหรูแล้วถามเขาว่า “เจ้าคิดอย่างไร ? เจ้าจะกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงหรือจะพักที
