่นี่ หรือจะกลับไปกับข้า”
เฟิงจื่อหรูส่ายหัวของเขา “ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าจะไปที่จำหนักหยูข้าจะให้พี่ใหญ่ส่งคนพาข้ากลับเสี่ยวโจวขอรับ”
เหยาเซียนพยักหน้าแล้วนำเฟิงจื่อหรูออกมา
เหลือเหยาซื่อเท่านั้นที่ยังคงอยู่ในห้องนี้ แน่นอนว่ามีผู้คุ้มกันลับซึ่งไม่ได้ถูกไล่ออก อย่างน้อยพวกเขาก็ให้ความปลอดภัยแก่นางในตระกูลเฟิง
เหยาซื่อจ้องไปที่เพดานพร้อมกับลืมตากว้าง นางไม่เข้าใจ ทำไมไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่นางพูด ? อาเองคนนี้ไม่ใช่บุตรสาวของนางจริง ๆ ? นางไม่ใช่จริง ๆ !
ซวนเทียนหมิงอุ้มเฟิงหยูเองกลับไปที่ตำหนักหยู ซางคังและหวงซวนกลับมาพร้อมกัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่เห็นหรือได้ยินสิ่งที่เหยาซื่อพูดด้วยตัวเอง แต่พวกเขาก็สามารถเดาได้
หวงซวนบอกซางคัง “ท่านฮูหยินเหยาคือคนที่ไม่มีมโนธรรม นางไม่รู้ว่าคุณหนูคิดถึงนางมากแค่ไหน แต่นางไม่รู้วิธีที่จะทำให้พอใจ”
ซางคังไม่เคยเป็นคนดีมากนัก หลังจากเขาเริ่มติดตามเฟิงหยูเองแล้วเขาก็เริ่มเดินบนเส้นทางที่ชอบธรรมมากขึ้น ตอนนี้เขาเห็นว่าเเฟิงหยูเองถูกรังแกถึงขั้นนี้ เขาสับสนมาก “อาจารย์สามารถจัดการบิดาของนางได้เมื่อเขาปฏิบัติต่อนางไม่ดี แต่ทำไมนางไม่ทำอะไรกับมารดาของนาง? เท่าที่ข้าเห็น มารดาแบบนี้ไม่คุ้มกับการรักษา มันจะเป็นการดีกว่าถ้าตัดนางออกเป็นแปดชิ้นเพื่อที่ข้าจะได้ฝึกฝน”
หวงซวนรู้สึกไม่สบายท้องจากการได้ยินสิ่งนี้ “เจ้าจะไม่ใช้คนมาฝึกฝนอีกต่อไปหรือไม่? หากคุณหนูได้ยิ
