่อนหน้านี้กำลังรุมล้อมอิงชื่อจ้งอย่างยอมปล่อยไปง่าย ๆ ท่าทางราวกับต้องการจะขย้ำเขากลางวง
อิงชื่อจ้งมองดูคนกลุ่มนี้โวยวาย ก็ได้แต่พยายามอธิบายอย่างสุดชีวิตว่า “ทุกคนครับ! ไม่ว่าพวกคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่อุบัติเหตุของคนไข้ครั้งนี้ ผมไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยจริง ๆ!”
แม้เรื่องนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา แต่อิงชื่อจ้งเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร พอตกอยู่ในสายตาของคนพวกนี้ กลับกลายเป็นการปัดความรับผิดชอบ!
การปัดความรับผิดชอบนั้นเปรียบเสมือนไฟ เปลวไฟโหมกระพือเผาไหม้ญาติ ๆ ของคนไข้ที่อยู่ในเหตุการณ์ จนพวกเขาโมโหเดือดดาล
“ยังไม่ยอมรับผิดอีก!”
“แจ้งตำรวจเลย!”
“ใช่ แจ้งตำรวจ! ให้ตำรวจมาดูว่าใครกันแน่ที่ผิด!”
“…”
คนมากมายไม่ยอมลดละ อิงชื่อจ้งรู้สึกอยากจะตายเสียตรงนั้น
“ทุกคนครับ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ!”
ในขณะที่อิงชื่อจ้งรู้สึกอับจนหนทางอยู่นั้นเอง หานชิงอวี่ก็เบียดตัวออกมาจากฝูงชน รีบแยกญาติ ๆ ที่กำลังโวยวายออกจากเพื่อนร่วมงาน แล้วยืนขวางไว้ตรงกลางพลางพูด
“ทุกท่านครับ โปรดใจเย็นก่อนได้ไหมครับ! ขอผมพูดอะไรหน่อยได้ไหมครับ!”
แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเอาแต่คิดว่าทางโรงพยาบาลกำลังบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบ จึงไม่มีใครยอมฟังคำพูดของหานชิงอวี่เลยแม้แต่น้อย
“แกมันเป็นตัวอะไรกันแน่!”
“ให้คณบดีของพวกแกออกมาพูด!”
“…”
สายตาของพวกเขาดูราวกับจะฆ่าหานชิงอวี่ให้ตายคามือ
“ทุกท่านครับ ผมรู้ว่าทุกท่านต้องการคำอธิบาย”
“ขอเว
