บทที่ 343 ห้ามยืมเงินจากผู้หญิง
“คุณเสี้ยว การพักฟื้นหลังผ่าตัดไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะครับ นี่เพิ่งจะไม่ถึงสิบวันก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว อยากจะเป็นเหมือนน้องชายของปู้จิงอวิ๋น*[1]หรือไง”
หานชิงอวี่เหลือบมองเสี้ยวจ้านอีแวบหนึ่ง
เสี้ยวจ้านอีไปครู่หนึ่ง “อย่ามาพูดเหลวไหลกับฉันน่า! น้องชายของเขาน่ะใครกัน จะไปเกี่ยวข้องอะไรกับฉันได้”
พยาบาลสาวข้าง ๆ กอดแฟ้มประวัติคนไข้ไว้ ใบหน้าแดงก่ำก้มหน้าลง “คุณเสี้ยว คุณหมอหานก็หวังดีกับคุณนะคะ น้องชายของคุณปู้จิงอวิ๋นน่ะ ก็คือ… ก็คือ ปู้… ปู้จวี๋…”
ทันใดนั้นใบหน้าของเสี้ยวจ้านอีก็ซีดเผือด “หานชิงอวี่!”
ดูท่าว่าหากช่วงล่างของเขาหายดีแล้ว เขาคงกระโดดลงจากเตียงมากัดคอหานชิงอวี่แน่ ๆ
หานชิงอวี่ไม่คิดจะเสียเวลาต่อปากต่อคำกับหนุ่มเจ้าสำราญคนนี้ เขาล้วงกระเป๋าเสื้อเตรียมตัวจะออกไป
“จากประวัติคนไข้ของคุณ ผมให้คำแนะนำว่าควรจะอยู่ในวอร์ดผู้ป่วยในเพื่อรอดูอาการก่อน ถ้าคุณกลับไปแล้วมีผลกระทบกับสุขภาพ เกิดปัญหาอะไรขึ้นมา อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน”
น้ำเสียงเนิบ ๆ และท่าทางที่ดูจริงจังของเขา ทำให้เสี้ยวจ้านอีอารมณ์ขึ้นจนแทบกัดฟัน
“ฉันหายดีแล้ว! นายกักตัวฉันไว้ที่โรงพยาบาลแบบนี้ นายกำลังโกงค่ารักษาพยาบาลฉัน! นายมันฆ่าคนทางอ้อมชัด ๆ!”
เสี้ยวจ้านอีชี้หน้าหานชิงอวี่ แล้วออกคำสั่งด้วยท่าทางยโสโอหังว่า “รีบไปเดี๋ยวนี้ จัดการให้ฉันออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“หนวกหูจ